ΕΦΗΜΕΡΑ
Πότε θα τελειώσει η παράσταση;
Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
Ακόμα έχουμε την ψευδαίσθηση πως μπορούμε να υψώνουμε τη φωνή, να
χαράζουμε κόκκινες γραμμές και να θέτουμε όρους. Είναι δυνατόν ένας
αφερέγγυος πελάτης, καταχρεωμένος, να ζητάει δάνειο και να θέτει όρους
στους δανειστές; Κι άντε κι έχει την αφέλεια ή το θράσος να το κάνει, ο
δανειστής που έχει το πάνω χέρι, πώς θα αντιδράσει; Θα κάνει τα
χατίρια του άλλου, που έφτασε κοντά του σχεδόν σαν επαίτης; Αν ήτανε
έτσι τα πράγματα στην αγορά, δεν θα είχαμε τράπεζες ούτε τοκογλύφους.
Θα είχαμε φιλανθρωπικά ιδρύματα στα οποία θα καταφεύγαμε στις δύσκολες
ώρες.
Μπορεί οι τροϊκανοί να μας φαίνονται γλυκύτατα παιδιά (παιδιά με τα δικά μας δεδομένα των δεινοσαύρων) και αν είναι γλυκύτατοι, ωστόσο τη δουλειά τους κάνουν. Χωρίς συναισθηματισμούς. Τους φώναξε ένα φαλιρισμένο κράτος να το βοηθήσουν. Να του δώσουν δισεκατομμύρια δάνεια για να μπορέσει να επιβιώσει. Και θα του δώσουν. Μαζί με ένα συμβόλαιο το οποίο θα υπογράψουμε, χωρίς να μπορούμε να πούμε «αυτό τον όρο του συμβολαίου τον σέβομαι απόλυτα, αυτόν θέλω να τον συζητήσω και με αυτόν διαφωνώ απόλυτα». Όπως πηγαίναμε στην τράπεζα, ζητούσαμε δάνειο, υπογράφαμε ένα σωρό έγγραφα, υποθηκεύαμε τα υπάρχοντά μας για να πάρουμε ρευστό με ρίσκο να τα χάσουμε όλα,ακριβώς έτσι θα γίνει και δεν χρειάζονται πολλές γνώσεις για να τα αντιληφθεί κάποιος τα πράγματα. Είναι θέμα κοινής λογικής. Για αυτό, ας σταματήσουμε το θέατρο κι ας παραδεχτούμε τη δεινή θέση στην οποία βρεθήκαμε.
Δεν είναι δυνατόν, να ψάχνουμε απεγνωσμένα 500 (ή έστω 250) εκατομμύρια από ημικρατικούς οργανισμούς, κι αύριο ίσως ζητήσουμε δανεικά από την J&Ρ και τον Σιακόλα, και να συνεχίζουμε να υποκρινόμαστε πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο τραγικά. Θα μας πουν «ξεχάστε την ΑΤΑ», «να δουλεύετε μέχρι τα 67», «θα απολύσετε 1.000
δημόσιους υπαλλήλους»… Για να πούμε όχι, θα πρέπει να αντιπροτείνουμε λύση που θα εξασφαλίζει λεφτά για να αποπληρώνουμε το δάνειο που θα μας δώσουν. Κι αν έχουμε αυτή τη λύση που αντικαθιστά τα σκληρά μέτρα, γιατί δεν την εφαρμόσαμε χωρίς τους τροικανούς; Είτε το θέλουμε είτε όχι, μέχρι τέλος του μήνα θα αντιμετωπίσουμε την αλήθεια. Για αυτό σιγά σιγά ας ετοιμαστούμε να κατεβάσουμε την παράσταση. Δεν πουλά άλλο.
Μπορεί οι τροϊκανοί να μας φαίνονται γλυκύτατα παιδιά (παιδιά με τα δικά μας δεδομένα των δεινοσαύρων) και αν είναι γλυκύτατοι, ωστόσο τη δουλειά τους κάνουν. Χωρίς συναισθηματισμούς. Τους φώναξε ένα φαλιρισμένο κράτος να το βοηθήσουν. Να του δώσουν δισεκατομμύρια δάνεια για να μπορέσει να επιβιώσει. Και θα του δώσουν. Μαζί με ένα συμβόλαιο το οποίο θα υπογράψουμε, χωρίς να μπορούμε να πούμε «αυτό τον όρο του συμβολαίου τον σέβομαι απόλυτα, αυτόν θέλω να τον συζητήσω και με αυτόν διαφωνώ απόλυτα». Όπως πηγαίναμε στην τράπεζα, ζητούσαμε δάνειο, υπογράφαμε ένα σωρό έγγραφα, υποθηκεύαμε τα υπάρχοντά μας για να πάρουμε ρευστό με ρίσκο να τα χάσουμε όλα,ακριβώς έτσι θα γίνει και δεν χρειάζονται πολλές γνώσεις για να τα αντιληφθεί κάποιος τα πράγματα. Είναι θέμα κοινής λογικής. Για αυτό, ας σταματήσουμε το θέατρο κι ας παραδεχτούμε τη δεινή θέση στην οποία βρεθήκαμε.
Δεν είναι δυνατόν, να ψάχνουμε απεγνωσμένα 500 (ή έστω 250) εκατομμύρια από ημικρατικούς οργανισμούς, κι αύριο ίσως ζητήσουμε δανεικά από την J&Ρ και τον Σιακόλα, και να συνεχίζουμε να υποκρινόμαστε πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο τραγικά. Θα μας πουν «ξεχάστε την ΑΤΑ», «να δουλεύετε μέχρι τα 67», «θα απολύσετε 1.000
δημόσιους υπαλλήλους»… Για να πούμε όχι, θα πρέπει να αντιπροτείνουμε λύση που θα εξασφαλίζει λεφτά για να αποπληρώνουμε το δάνειο που θα μας δώσουν. Κι αν έχουμε αυτή τη λύση που αντικαθιστά τα σκληρά μέτρα, γιατί δεν την εφαρμόσαμε χωρίς τους τροικανούς; Είτε το θέλουμε είτε όχι, μέχρι τέλος του μήνα θα αντιμετωπίσουμε την αλήθεια. Για αυτό σιγά σιγά ας ετοιμαστούμε να κατεβάσουμε την παράσταση. Δεν πουλά άλλο.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire