Κύπρος - Η ατιμωρησία οδηγεί σε τραγωδίες

Του Κώστα Βενιζέλου

ΤΟ να μην τιμωρείται αυτός που αδικεί, είναι το μεγαλύτερο κακό. Στη χώρα μας, η ατιμωρησία οδηγεί σε τραγωδίες. Και στην Κύπρο, η επιδερμικότητα, η αναβλητικότητα, η ανοχή και η ασυλία δημιουργεί ένα κέλυφος ατιμωρησίας για πολιτικούς και άλλους παράγοντες. Η ιστορία επιβεβαιώνει πως αυτή η προσέγγιση αποτελεί «κεκτημένο» για όσους διαχειρίζονται την τύχη της χώρας, πολιτική και οικονομική. Γι’ αυτό, άλλωστε, τα μεγάλα εγκλήματα, τα σκάνδαλα, που συνταράσσουν την κοινωνία, ξεθωριάζουν σε βάθος χρόνου.
Πρώτο, το μεγαλύτερο έγκλημα σε βάρος της Κύπρου, το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, αποτελεί μια πράξη, η οποία έμεινε ατιμώρητη. Κρύφτηκαν οι ένοχοι κάτω από το βάρος των δεινών που επέφερε η τουρκική εισβολή που ακολούθησε. Η ατιμωρησία των ενόχων τους αποθράσυνε σε βαθμό που επανήλθαν και αποτέλεσαν -κάποιοι εξ αυτών- και μέρος του πολιτικού συστήματος.
Δεύτερο, το μεγάλο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, που κάποιους έκανε πλούσιους, πλουσιότερους και άλλους κατάστρεψε, κρύφτηκε κάτω από το χαλί, καθώς οι πρωταγωνιστές μπορούν και συνεννοούνται και αλληλοκαλύπτονται. Ποιος έχει τιμωρηθεί για εκείνο το μεγάλο οικονομικό έγκλημα; Κανείς, κανείς.

Τρίτο, για την πτώση του μοιραίου αεροσκάφους της «Ήλιος», ο θάνατος 121 συνανθρώπων μας και οι ευθύνες για το τραγικό συμβάν, κόλλησε στα νομικίστικα και στις αίθουσες των δικαστηρίων.
Τέταρτο, για τη φονική έκρηξη στο Μαρί, μπορεί η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας να έχει καταδικάσει τους υπεύθυνους, όμως κανείς στην πραγματικότητα δεν ανέλαβε την ευθύνη. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά εκείνοι που είχαν την ευθύνη της διαχείρισης, επιχειρούν διά των υπόγειων ψιθύρων, χωρίς ντροπή, να φορτώσουν την έκρηξη στους νεκρούς. Γιατί τους λείπει το πολιτικό ανάστημα και το θάρρος.
Πέμπτο, οι τραπεζίτες που έπαιξαν με τα χρήματα των ανθρώπων και την οικονομία του τόπου, δεν έχουν να πάθουν τίποτε. Στη χειρότερη περίπτωση θα… χάσουν τη δουλειά τους, όχι όμως τα κέρδη τους. Ήταν, άλλωστε, «ένα ανθρώπινο λάθος…», όπως χωρίς ντροπή αναφέρθηκε.
Έκτο, για την κατάσταση της οικονομίας, τη βαθιά κρίση που διανύουμε, οι ευθύνες των πολιτικών και των κυβερνώντων θα κριθούν στις εκλογές. Εκεί σε μεγάλο βαθμό οι πολιτικοί τιμωρούνται ή επιβραβεύονται.
Η ατιμωρησία οδηγεί σε δράματα, σε τραγωδίες. Και ευθύνη έχουν και οι πολίτες, που ανέχονται αυτή την ατιμωρησία. Και επί τούτου ισχύει, αυτό που ανέφερε ο Σωκράτης «η πιο μεγάλη τιμωρία είναι να διοικείται κάποιος από χειρότερούς του».


Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 14/07/2012