Κύπρος - Φαινόμενα - Το τροπάριο της αγίας διζωνικής

Του Άριστου Μιχαηλίδη

«Αυτές οι φωνές που ακούστηκαν χτες, ξέχασαν τα πάντα», έλεγε ο Δημήτρης Χριστόφιας, «ξέχασαν πόσο υπέρμαχοι ήταν της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας». Φυσικά «οι φωνές» δεν έχουν τη δυνατότητα να ξεχνούν, αλλά ο Πρόεδρος δεν εννοούσε ακριβώς τις φωνές, εννοούσε τη φωνή του Γιώργου Λιλλήκα, και είπε «οι φωνές» επειδή δεν του αρέσει να λέει το όνομά του. Οι φωνές του Λιλλήκα, λοιπόν, υποστήριξαν ότι η προσπάθεια λύσης στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας προσφέρει «τη δυνατότητα στην Τουρκία να εκτουρκίσει την Κύπρο, μέσα από έναν νόμιμο εποικισμό» και επιβάλλει «ένα αναχρονιστικό διχοτομικό καθεστώς με ρατσιστικές διακρίσεις και φιλοσοφία».
Όμως, ο Πρόεδρος Χριστόφιας και πολλοί άλλοι από την εκλεκτή ηγεσία μας (ακόμα και οι πρωταγωνιστές του παραμυθιού του «ενδιάμεσου χώρου») πιστεύουν ότι δεν δικαιούται κανένας να αμφισβητεί με αυτό τον τρόπο το τροπάριο, που ψέλνουν τόσα χρόνια στο λαό, την πιπίλα η οποία είναι πια τόσο σάπια, που θα έπρεπε να αηδιάζουν κι οι ίδιοι να τη βάζουν στο στόμα τους. Αλλά, σήμερα, μετά τις απανωτές απογοητεύσεις, τις παγίδες και τις ουτοπίες, με τις οποίες πορευτήκαμε κούτσα-κούτσα για δεκαετίες και προπάντων μετά από τη μεγαλύτερη διάψευση προσδοκιών, που προκάλεσε το δίδυμο Χριστόφια - Ταλάτ, το πιο λογικό είναι η αμφισβήτηση των στόχων και των στρατηγικών, που απέτυχαν παταγωδώς.
Να μας πουν «τι είναι το εφικτό για εκείνους», έλεγε ο Δημήτρης Χριστόφιας και απευθυνόταν «στις φωνές», που ακούει. Αλλά, αυτό το ερώτημα πρέπει να το απαντήσει ο ίδιος κι όσοι επιμένουν ότι ακολουθούν σοφή πολιτική και μας οδηγούν στη διζωνική. Είναι εφικτός ο στόχος τους; Και πότε υπολογίζουν να ευοδωθεί; Πόσο εφικτός μπορεί να θεωρείται πλέον όταν πέρασαν τρεις σχεδόν δεκαετίες, που τον κυνηγούν κι όλο απομακρύνεται. Αν αποδεχτούμε αυτό που λένε, ότι είναι ένας στόχος που τον επιδίωξε ο Μακάριος κι όσοι Πρόεδροι ακολούθησαν μέχρι σήμερα, δεν είναι καιρός να διερωτηθούμε τι συμβαίνει και δεν μπορούμε να τον φτάσουμε; Για πόσο ακόμα πρέπει να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας για να αντιληφθούμε ότι η προσκόλληση σ΄ αυτή τη διευθέτηση μέσα από διαδικασίες που ελέγχει ασφυκτικά ο αμερικανικοβρετανικός ΟΗΕ, δεν έλυσε το πρόβλημα αλλά το διέστρεψε; Φτάσαμε στο σημείο να μη βλέπει κανένας ότι το πρόβλημα της Κύπρου είναι η τουρκική κατοχή και όχι τα ψυχολογικά προβλήματα Ε/κ και Τ/κ. Φτάσαμε να δεχόμαστε αποφάσεις παράνομων δικαστικών διαδικασιών των κατεχομένων και με αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου, να ανταλλάσονται ληστεμένες από την Άγκυρα περιουσίες μας με περιουσίες στις ελεύθερες περιοχές. Φτάσαμε στο σημείο να υπογράφουμε συμφωνίες, δήθεν στο όνομα της διζωνικής, για νέο συνεταιρισμό δύο συνιστώντων κρατών και να αποδεχόμαστε ουσιαστικά τον φυλετικό διαχωρισμό του τόπου μας και την ύπαρξη τ/κ κράτους, να ξεγράφουμε τα κατεχόμενα, να αποδεχόμαστε την ελεύθερη εγκατάσταση Τούρκων υπηκόων σε όλο το νησί μας, αλλά όχι Ελληνοκυπρίων… Πώς θα σταματήσει λοιπόν αυτή η καταστροφική πορεία αν η ηγεσία μας αδυνατεί να τη διακρίνει; Αν αδυνατεί να χαράξει νέα στρατηγική και παραμένει εγκλωβισμένη σε αυτά που οδήγησαν στα άθλια τετελεσμένα, που ζούμε σήμερα;

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 20/07/2012