Τα δάκρυα του προέδρου

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Ο καλύτερος άνθρωπος

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΑΚΟΥΣΑπολλά σχόλια για την προχτεσινή εμφάνιση του Προέδρου στην εκπομπή της Ελίτας και τα περισσότερα δεν θα ήταν αρεστά στον Πρόεδρο. Αλλά ομολογώ ότι δεν τα άκουσα στους καφενέδες και στην ύπαιθρο και σε λαϊκά προάστια, όπου είναι η πλατιά μάζα του λαού, του μέσου Κύπριου με την απλή καρδιά, όπως έλεγε η Ελίτα, και όπου είμαι σίγουρος ότι ο κόσμος έχυσε δάκρυα συγκίνησης, πολύ διαφορετικά από τα μαύρα δάκρυα που χύνουν οι άλλοι, αυτοί της «ανώτερης κλάσης», που δεν τους αρέσει, όπως λένε, ο Πρόεδρος τους να εμφανίζεται σε τέτοιες κοινωνικές εκπομπές και να κλαμουρίζεται δημοσίως με το παραμικρό. Το λέμε αυτό για να ξεκαθαρίσουμε σ’ αυτή την κατηγορία πολιτών ότι δεν ήταν γι΄ αυτούς η εκπομπή, ήταν για τους άλλους, για την πλατιά μάζα των ψηφοφόρων, έτσι ας μην έχουν παράπονο. Γι΄ αυτούς είναι οι ομιλίες που κάνει στις διάφορες δεξαμενές σκέψεις, όπως η γνωστή Βrookings της Ουάσιγκτον. Βλέπετε ο Πρόεδρος μας έχει την ικανότητα να απευθύνεται ταυτόχρονα στη διεθνή διανόηση και να μιλά τη γλώσσα της, αλλά και στον μέσο άνθρωπο με την απλή καρδιά και να αγγίζει τις λαϊκές ευαισθησίες του. (Αν δεν είχε αυτή την ικανότητα πώς είναι Πρόεδρος στο κάτω - κάτω;) Ελπίζουμε μόνο να μην τον δούμε καμιά μέρα και στο Πάμε Πακέτο της Βίκυς Χατζηβασιλείου, γιατί είναι κι αυτή ευσυγκίνητη κι αν τους πιάσουν και τους δυο ταυτόχρονα τα κλάματα θα κάνουν τον ελληνισμό απανταχού της γης να λυγίσει.
Αν είναι να σχολιάσουμε κάτι από αυτή την εμφάνιση του Προέδρου, δεν είναι τα δάκρυα του, αυτά είναι πια τόσο συχνά που τα συνηθίσαμε. Είναι ότι παρακολουθήσαμε μια εκπομπή αγιογραφία. Δηλαδή, ένα κανάλι, παραμονές εκλογών, έκανε μια εκπομπή για να κηρύξει άγιο έναν πολιτικό και πραγματικά τα κατάφερε. Επί μιάμιση ώρα οι τηλεθεατές άκουγαν πόσο σπουδαίος άνθρωπος είναι ο Δημήτρης Χριστόφιας, πόσο τον αγαπά η οικογένεια του, πόσο περήφανος είναι ο ίδιος για την οικογένεια του, πόσο τον λατρεύει ο λαός στον Παρνασσό Στροβόλου, καλότατος, καλόκαρδος, αγαπά τον κόσμον ούλλον, τον αγαπά ο κόσμος ούλλος, «είναι ο καλύτερος άνθρωπος που έχει η Κύπρος», όπως είπε η μητέρα του, που η μαρτυρία της για το γιο της δεν μπορεί να διαφέρει από τις μαρτυρίες όλων των μανάδων για τους γιούδες τους. Μάθαμε και πόση φτώχεια πέρασε στο Δίκωμο για να φτάσει από «γιος ενός κτίστη, ενός ανθρώπου του κάματου, όπου δεν είχα κανένα να με σπρώξει, ούτε τα πλούτη μου με έχουν, τέλοσπαντων, ωθήσει», να γίνει αρχηγός κράτους και να έχει φιλίες με τον Νικολά και την Άνκελα. Αυτή η εκπομπή λοιπόν πρέπει να πάει στις σχολές όπου βγαίνουν τα φιντάνια της τηλεόρασης για να μάθουν όλοι πώς να κάνουν τους καλεσμένους τους να κλαψουρίζουν, έστω κι αν είναι πρόεδροι κρατών κι όχι φιλανθρωπικών ιδρυμάτων. Διευκρινίστηκε πάντως ότι ο ίδιος δεν το είχε στο πρόγραμμα να γίνει Πρόεδρος, παρόλο που ήταν ένα βήμα κοντά, ως Πρόεδρος της Βουλής, αλλά αναγκάστηκε γιατί του το ζήτησε το κόμμα του κι επειδή ήταν μια αναγκαιότητα για τον τόπο. Ευτυχώς.
aristosm@phileleftheros.com