Μικροί ηγέτες χωρίς ιδέες και χωρίς πυξίδα

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Ιδέες επιβίωσης στον πυρετό των εκλογών

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΑΣΦΑΛΩΣκαι δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε τις συνομιλίες, εδώ που φτάσαμε γιατί μετά θα έχουμε άλλα, χειρότερα. Ούτε είναι σοφότερο να ρίχνουν οι ηγέτες μας τις ιδέες τους μέσα στον προεκλογικό πυρετό σαν να πρόκειται για τις τιμές των καυσίμων. Όπως αυτήν του Νίκου Αναστασιάδη, που λέει ότι πρέπει να ζητήσουμε διεύρυνση των συνομιλιών γιατί αυτές που έχουμε δεν οδηγούν πουθενά. Διότι, όντως αυτές που έχουμε δεν οδηγούν πουθενά, αλλά τι μπορεί να σημαίνει η ιδέα περί διεύρυνσης για την αδύνατη πλευρά, που θα συνεχίσει να είναι εγκλωβισμένη σε ένα αυτοκτονικό πλαίσιο το οποίο θα διαχειρίζονται επισήμως πια και ως προσκεκλημένοι μας, εκείνοι που το διαχειρίζονται και σήμερα στο παρασκήνιο και μας κάνουν τον βίο αβίωτο. Αλλά, αφού είναι κοινή η διαπίστωση ότι βρισκόμαστε σε δύσκολη καμπή, δεν είναι σοφότερο να κάτσουν οι ηγέτες μας να δουν τι θα κάνουν από κοινού, να σκεφτούν πώς θα διαχειριστούν τις εξελίξεις, τις παρούσες και τις μελλοντικές, παρά να ρίχνουν ατάκες στο βρόντο; Και να λέει ο ένας για τη διεύρυνση των συνομιλιών και τη «λελογισμένη» διεθνή διάσκεψη και ο άλλος να απειλεί (το λαό;) ή αυτές οι συνομιλίες και η διζωνική ή διχοτόμηση. Δηλαδή, είναι ευχαριστημένοι οι ηγέτες μας με το περιεχόμενο και την ουσία όσων διαπραγματεύονται και το πρόβλημά τους είναι μόνο η διαδικασία;
Όταν βάζουν από μόνοι τους στο τραπέζι το ενδεχόμενο μιας διεθνούς διάσκεψης, είναι σαν να αποδέχονται ότι πάνε καλά ή έστω ότι έχουν πιθανότητες όλα όσα μέχρι σήμερα έχουν συζητηθεί και προσβλέπουν πια στη διευθέτηση των διεθνών πτυχών. Αλλά, θα έπρεπε να είναι ξεκάθαροι και να απαιτούν από όλους να είναι ξεκάθαροι. Τι πάει καλά μέχρι τώρα; Όλα όσα συζητήθηκαν στο τραπέζι των συνομιλιών και προπάντων όλες οι τουρκικές προσεγγίσεις, απέχουν πολύ από το πλαίσιο της ομοσπονδίας. Δεν έπρεπε πρώτα να ξεκαθαρίσει αυτό και μετά να συζητούν οι ηγέτες μας οτιδήποτε άλλο; Ας ρωτήσουν τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, όταν συναντά τον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου για ποια λύση τού μιλούν; Για ποια ομοσπονδία; Συμφωνούν ότι στην Κύπρο υπάρχει ένας λαός και ένα κράτος; Συμφωνούν ότι η λύση πρέπει να διασφαλίζει την ενότητα της χώρας και του λαού; Αν πάμε, που εκεί πάμε, σε μια διεθνή ή πολυμερή ή τετραμερή διάσκεψη ή σε μια διεύρυνση των υφιστάμενων συνομιλιών χωρίς να ξεκαθαρίσουν τα βασικότερα των ζητημάτων τι ελπίζουμε να γίνει; Θα έρθουν αίφνης οι σύμμαχοι της Τουρκίας, η Βρετανία προπάντων ή ο Φούλε και θα βάλουν τα πράγματα στη θέση τους όταν εμείς οι ίδιοι δεν απαιτούμε κάτι τέτοιο;
«Υπάρχουν διεθνή ζητήματα, ιδίως οι συνθήκες εγγυήσεων, οι οποίες περιλαμβάνουν την Τουρκία και την Ελλάδα, καθώς και τη Βρετανία», έλεγε χτες ο Ντάουνερ και οι ηγέτες μας το αποδέχονται και το συζητούν. Ενώ θα έπρεπε να πάνε στους εταίρους μας στην Ευρώπη και να ρωτήσουν ποιο άλλο κράτος-μέλος της ΕΕ συζητά την ύπαρξή του στη βάση των διεθνών συνθηκών που ίσχυαν το 1960, με εγγυητές και κηδεμόνες; Τι είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, Κόσοβο ή Παλαιστίνη;
aristosm@phileleftheros.com