Κύπρος - Το έγκλημα, που δεν θα ξεπεράσουμε ποτέ

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΕΝΑΣ ολόκληρος χρόνος και δεν το ξεπεράσαμε ακόμα. Πώς μπορεί να έγινε τέτοιο κακό; Γιατί; Ένα βάρος ασήκωτο πάνω στους ώμους μας, στους ώμους όλης της κοινωνίας μας, στους ώμους του καθενός ξεχωριστά. Το βάρος ενός κακού, που δεν μπορέσαμε να αποτρέψουμε. Το βάρος ενός κακού, που πλακώνει τον τόπο μας, τους ανθρώπους μας, να μας συνθλίβει, να αδικεί τις οικογένειες δεκατριών συνανθρώπων μας και να είναι δεμένα τα χέρια μας, να μην μπορούμε να απαλύνουμε τον πόνο τους και να ησυχάσει κάπως η συλλογική μας συνείδηση. Γιατί αυτό το κακό ήταν όλων μας. Η ανικανότητα, η ανευθυνότητα, η ανεπάρκεια, η υστεροβουλία, η απρονοησία…
Ήταν ευθύνη όλων μας και των νυν και των πρώην. Και περιμέναμε ότι θα μας δώσει ανακούφιση αν σήκωνε το βάρος ο ένας, ο αρχηγός του κράτους μας, ως εκπρόσωπος όλων μας. Δεν το έκανε. Αντίθετα, το μετέφερε σε άλλους. Θέλησε με φανατισμό, αδικαιολόγητο και ένοχο, να απαλλαγεί ο ίδιος και κατάφερε να μας αφήσει επί ξύλου κρεμάμενους. Σαν άδικες κατάρες να θρηνούμε για ένα έγκλημα, που δεν κάναμε, αλλά φέρουμε τα στίγματα των ηθικών αυτουργών. Αυτών, που δεν προνόησαν. Αυτών που δεν έλαβαν μέτρα. Έστω κι αν δεν είχαμε ιδέα. Έστω κι αν εκείνοι που σκοτώθηκαν είχαν την τιμή και την πειθαρχία να σιωπούν ώς την τελευταία τους στιγμή. Γιατί δεν μίλησες Ανδρέα Ιωαννίδη; Γιατί δεν τους κατήγγειλες δημοσίως όταν έβλεπες να αγνοούν τις προειδοποιήσεις σου; Όταν έβλεπες τις ένοχες συσκέψεις να προστατεύουν «πολιτικές αποφάσεις» αντί να προστατεύσουν τις ζωές σας; Ήθελες να είσαι πιστός αξιωματικός, άξιος στις όποιες συνθήκες. Όπως αρμόζει σε τιμημένο αξιωματικό. Τώρα, βλέπεις τους ξεδιάντροπους; Προσπαθούν να αμαυρώσουν ακόμα και τη μνήμη σου, αρχιπλοίαρχε. Φταίνε οι αξιωματικοί, λένε. Και δεν έχουν ίχνος συνείδησης. Οι ξεφτιλισμένοι. Γι΄ αυτό παραμένει το έγκλημα και το βάρος πάνω σε όλους μας.
Δεν είναι μόνο το δημόσιο αίσθημα που δεν δικαιώθηκε, είναι και η αηδία, που μας προκαλούν αυτοί που παριστάνουν τους αθώους, ενώ τους βλέπουμε να μας μιλούν μέσα από το βούρκο τους. Όταν προσπαθούν να αντιστρέψουν ακόμα και τα αυτονόητα, αυτά που βλέπει όλος ο λογικός κόσμος ολοφάνερα και φωτεινά μπροστά στα μάτια του. Όταν κάνουν την αδικία παντιέρα της πολιτικής τους κραιπάλης και κατηγορούν άλλους ότι τους αδικούν, αυτοί που τους κρίνουν, γιατί οι ίδιοι αισθάνονται ότι δεν φταίνε σε τίποτε. Κόντρα με κάθε γραπτό ή άγραφο κανόνα μιας ευνομούμενης πολιτείας, κόντρα όμως ακόμα και με την κοινή λογική. Και δεν είναι μόνο η 11η Ιουλίου. Είναι και όσες μέρες ακολούθησαν. Μία μία, μέχρι σήμερα να καταδεικνύει κραυγαλέα και προκλητικά την πιο απίστευτη, την πιο εγκληματική ανεπάρκεια. Ένας ατελείωτος Γολγοθάς, ένας σιωπηρός προσωπικός και συλλογικός πόνος, που δεν έχει σταματημό. Μια καταβαράθρωση της ζωής μας, που ξεκίνησε από τη ναυτική βάση και έχει άγνωστο ακόμα τέλος...
Τιμή σ΄ αυτούς που θυσίασαν τη ζωή τους. Ντροπή στους φαύλους που τολμούν ακόμα να κηλιδώνουν τη μνήμη τους για να σκεπάσουν το έγκλημά τους. 

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος

Δημοσιεύτηκε στις 11/07/2012

aristosm@phileleftheros.com