Κύπρος - Αναρχικοί στα 50

  

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Είναι αργά κάπου εκεί κοντά στα πενήντα σου να έχεις μια έντονη παρόρμηση να γίνεις αναρχικός; Διαβάζεις πως του βαρούσανε καμπάνες του υπεραισιόδοξου υπουργού Οικονομικών για το τσουνάμι που ερχόταν κι αυτός τον χαβά του. Έπινε τα ποτά του στο Απεριτίβο, όπως αποκάλυψε ο ίδιος στο βιβλίο που έσπευσε να συγγράψει για να δώσει άφεση αμαρτιών στον εαυτό του. Και τώρα που βλέπει τα πάντα να καταρρέουν, μάλλον κάπου εκεί βρίσκεται ακόμα συνεχίζοντας να πίνει τα ποτά του, χωρίς κανείς να του ζητά ευθύνη για το έγκλημα που έχει διαπράξει. Είτε από ανευθυνότητα, είτε από ανικανότητα, είτε από αδυναμία χαρακτήρα να αντισταθεί σε ό,τι τού υποδείκνυαν άλλοι.

Διαβάζεις για τους μισθούς των αξιωματούχων του κράτους και προσβλέπεις στις αποφάσεις της Τρόικας. Όμως η Τρόικα δεν θα κόψει μόνο από αυτούς τους μισθούς. Ίσως και να μην τους πειράξει καναφήνοντας τους ίδιους να αποφασίσουν μόνοι τους αν αξίζουν όλα αυτά τα ποσά με τα οποία αμείβονται οι υπηρεσίες τους. Γιατί, εδώ που τα λέμε, η Τρόικα δεν θα αξιολογήσει κιόλας τις υπηρεσίες τους. Δεν ξέρει πως €151,000 τον χρόνο δεν τον έφταναν τον βοηθό γενικό εισαγγελέα να πάει στον οδοντίατρο και έστειλε τον λογαριασμό στο κράτος. Τους ακούς να σου λένε -όπως σου λέγανε και μέχρι πρόσφατα ότι η οικονομία της Κύπρου είναι αλώβητη- πως η περίπτωση Μάικ Τύμβιου είναι μεμονωμένη και δεν μπορεί να υπάρχει συνέχεια» και το πιο πιθανό είναι πως σε λίγα χρόνια, αν υπάρχει ακόμα κυπριακό κράτος, θα ξυπνήσουμε μια μέρα κι όπως βρεθήκαμε «ξαφνικά» στον μηχανισμό, θα ανακαλύψουμε «ξαφνικά» πως το κυπριακό πρόβλημα έχει λυθεί με την ανταλλαγή περιουσιών. Κι όσοι πρόλαβαν, πρόλαβαν.
Το κάθε τι που συμβαίνει τον τελευταίο καιρό, το κάθε τι που αποκαλύπτεται δημιουργεί αίσθημα μηδενισμού, σε κάνει να θες να τα ανατρέψεις όλα, έστω κι αν αυτό είναι ένα συναίσθημα της νιότης και δεν δικαιολογείται στη μέση ηλικία. Είναι περίεργο κάτω από τέτοιες συνθήκες να νιώθεις μονίμως θυμωμένος, να θες να τους φτύσεις όλους, να νιώθεις τη μια κοροΐδο την άλλη απελπισία; Είναι περίεργο να σου έρχονται, μετά από χρόνια στο μυαλό τα λόγια του ποιητή «τους έχω σιχαθεί»;


Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 11/07/2012