Μαρία Γεωργίου: Ο μαύρος καπνός έμεινε
στις ψυχές μας και ίσως να μη φύγει ποτέ
Του Πάμπου Βασιλα
Ητανε πρωί Δευτέρας, 11 Ιουλίου 2011.
Ήτανε πολλή ζέστη και ο περισσότερος κόσμος κοιμόταν με τα κλιματιστικά. Εκείνοι που έπιαναν πρωί δουλειά, σηκώθηκαν και ετοιμάζονταν για το μεροκάματο. Το ρολόι του χρόνου, έδειχνε λίγο πριν τις έξι και η χρονομηχανή της ιστορίας ήδη δούλευε για το πιο άγριο ίσως, το πιο τραγικό ξύπνημα του λαού μας μετά το 1974. Το πρωινό που στο λόφο νοτιοανατολικά της κοινότητας Μαρί, χάθηκαν 13 άνθρωποι, καταστράφηκαν ένας ηλεκτροπαραγωγός σταθμός και μια ναυτική βάση, αλλά και σημαδεύτηκαν οι ζωές πολλών ανθρώπων ίσως για πάντα… Πρωινό Δευτέρας με πυκνή ομίχλη του Ιουλίου που κάνει τις ιουλιανές ημέρες αποπνικτικές. Λες και το ’ξερε η φύση πως εκείνη η μέρα θα πυράκτωνε τις ψυχές μας. Και στο Μαρί, κοντά στις έξι, τα παιδιά ξύπνησαν στον ύπνο τους κοψοχολιασμένα από τα τζάμια των παραθύρων και τους καθρέφτες που έσπαζαν. Τις πόρτες και τα πορτοπαράθυρα που άνοιξαν μόνα τους σαν να τα βρόντηξε χερούκλα Σατανά. Και σκιαγμένος, ζαλισμένος από το άγουρο και τρομακτικό ξύπνημα ο κόσμος στο χωριό, πατούσε πάνω σε σπασμένα γυαλιά και αντικείμενα που είχαν πέσει μες στα σπίτια, προσπαθώντας να βγει έξω. Να απομακρυνθεί από τα σπίτια, πολλά από τα οποία έδειχναν να τα είχε κτυπήσει βόμβα αεροπλάνου. Σαν αυτές που είχαν μαυρίσει τις ψυχές πολλών προσφύγων κατοίκων του Μαρί το 1974, όταν η τουρκική αεροπορία βομβάρδιζε τις πόλεις και τα χωριά μας.
Η κ. Μαρία Γεωργίου εκείνη την περίοδο δεν ήταν κοινοτάρχης στο Μαρί. Με την ιδιότητα της κοινοτάρχου, μας μίλησε όμως για το πιο τρομακτικό ξύπνημα στο Μαρί μετά το 1974… Θυμάται πως «όπως κοιμόταν με το σύζυγό της, ένιωσε το σπίτι και τη γη να σείονται. Και σχεδόν ταυτόχρονα άκουσαν ένα βαρύ, τρομερό ήχο μιας ισχυρής έκρηξης που σαν να επέμενε για δευτερόλεπτα, σαν να μην ήθελε να σβήσει…». Πετάχτηκαν από το κρεβάτι και είδε το γιο της να προσπαθεί να βγει από το σπίτι, μέσα στο διάδρομο που ήταν διάσπαρτος από θρυμματισμένα τζάμια και αντικείμενα. «Παναγία μου τι να έγινε στη Λεμεσό. Ο γιος μας μένει σε πολυκατοικία», είπε στον άντρα της δακρύζοντας.
Πίστευε πως μόλις είχαν ζήσει ένα τρομακτικό σεισμό… Κατάφεραν να βγουν έξω στην αυλή και το δρόμο. Στο Μαρί η ομίχλη της χαραυγής επικάλυπτε τον ορίζοντα. Όχι όμως και τον τρόμο στις ψυχές των ανθρώπων. Τα μωρά που τα άρπαξαν οι μανάδες από τις κούνιες τσίριζαν από το φόβο. Ήταν και πολλές γυναίκες που έκλαιγαν… Κάποιοι έλεγαν ότι η έκρηξη «ήταν που τη μεριά της Βάσης και της Ηλεκτρικής, ενώ σαν να φαινόταν και καπνός». Και πρόσθεταν, εκείνες τις πρώτες στιγμές χωρίς ηλεκτρικό, ραδιόφωνο και ενημέρωση πως «πρέπει να βομβάρδισαν οι Τούρκοι τη Βάση ή την Ηλεκτρική».
Θα είχαν περάσει μερικά λεπτά, θυμάται η κ. Μαρία, «όταν ξαφνικά ξεπρόβαλε ένας άνθρωπος χωριανός μας, με φορτωμένο το αυτοκίνητό του καρπούζια. Πήγαινε να τα πάρει στη Λεμεσό, όταν έγινε η έκρηξη. Γύρισε πίσω, τρομαγμένος. Στάθηκε στη μέση του χωριού και μόλις κατέβηκε μας είπε, “εγίνηκεν κάποια μεγάλη έκρηξη στο Μαρί. Δεν το πιστεύω πως είμαι ζωντανός”. Φαινόταν τρομοκρατημένος»… Λίγη ώρα μετά κάποιοι χωριανοί άκουσαν από το ΡΙΚ την έκτακτη είδηση «για ισχυρή έκρηξη στον Ηλεκτροπαραγωγό Σταθμό και οι πρώτες πληροφορίες έκαναν λόγο για νεκρούς και τραυματίες».
Όταν «έπεσε η ομίχλη, φάνηκε ο καπνός και η τραγωδία που σημάδεψε την Κύπρο και το λαό της. Και εμάς εδώ στο πιο κοντινό χωριό από το σημείο της τραγωδίας αλλά και πολλών ανθρώπων σε όλη τη χώρα, αυτός ο καπνός δεν πρόκειται να φύγει εύκολα και ίσως και να μη φύγει ποτέ», μας είπε ακόμα η κοινοτάρχης του Μαρί, με αφορμή τις αναμνήσεις που ανέσυρε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, από την 11η Ιουλίου 2011, την ημέρα που σημάδεψε τις ζωές πολλών ανθρώπων, σε τούτο το πολύπαθο κομμάτι της Γης…
Ήτανε πολλή ζέστη και ο περισσότερος κόσμος κοιμόταν με τα κλιματιστικά. Εκείνοι που έπιαναν πρωί δουλειά, σηκώθηκαν και ετοιμάζονταν για το μεροκάματο. Το ρολόι του χρόνου, έδειχνε λίγο πριν τις έξι και η χρονομηχανή της ιστορίας ήδη δούλευε για το πιο άγριο ίσως, το πιο τραγικό ξύπνημα του λαού μας μετά το 1974. Το πρωινό που στο λόφο νοτιοανατολικά της κοινότητας Μαρί, χάθηκαν 13 άνθρωποι, καταστράφηκαν ένας ηλεκτροπαραγωγός σταθμός και μια ναυτική βάση, αλλά και σημαδεύτηκαν οι ζωές πολλών ανθρώπων ίσως για πάντα… Πρωινό Δευτέρας με πυκνή ομίχλη του Ιουλίου που κάνει τις ιουλιανές ημέρες αποπνικτικές. Λες και το ’ξερε η φύση πως εκείνη η μέρα θα πυράκτωνε τις ψυχές μας. Και στο Μαρί, κοντά στις έξι, τα παιδιά ξύπνησαν στον ύπνο τους κοψοχολιασμένα από τα τζάμια των παραθύρων και τους καθρέφτες που έσπαζαν. Τις πόρτες και τα πορτοπαράθυρα που άνοιξαν μόνα τους σαν να τα βρόντηξε χερούκλα Σατανά. Και σκιαγμένος, ζαλισμένος από το άγουρο και τρομακτικό ξύπνημα ο κόσμος στο χωριό, πατούσε πάνω σε σπασμένα γυαλιά και αντικείμενα που είχαν πέσει μες στα σπίτια, προσπαθώντας να βγει έξω. Να απομακρυνθεί από τα σπίτια, πολλά από τα οποία έδειχναν να τα είχε κτυπήσει βόμβα αεροπλάνου. Σαν αυτές που είχαν μαυρίσει τις ψυχές πολλών προσφύγων κατοίκων του Μαρί το 1974, όταν η τουρκική αεροπορία βομβάρδιζε τις πόλεις και τα χωριά μας.
Η κ. Μαρία Γεωργίου εκείνη την περίοδο δεν ήταν κοινοτάρχης στο Μαρί. Με την ιδιότητα της κοινοτάρχου, μας μίλησε όμως για το πιο τρομακτικό ξύπνημα στο Μαρί μετά το 1974… Θυμάται πως «όπως κοιμόταν με το σύζυγό της, ένιωσε το σπίτι και τη γη να σείονται. Και σχεδόν ταυτόχρονα άκουσαν ένα βαρύ, τρομερό ήχο μιας ισχυρής έκρηξης που σαν να επέμενε για δευτερόλεπτα, σαν να μην ήθελε να σβήσει…». Πετάχτηκαν από το κρεβάτι και είδε το γιο της να προσπαθεί να βγει από το σπίτι, μέσα στο διάδρομο που ήταν διάσπαρτος από θρυμματισμένα τζάμια και αντικείμενα. «Παναγία μου τι να έγινε στη Λεμεσό. Ο γιος μας μένει σε πολυκατοικία», είπε στον άντρα της δακρύζοντας.
Πίστευε πως μόλις είχαν ζήσει ένα τρομακτικό σεισμό… Κατάφεραν να βγουν έξω στην αυλή και το δρόμο. Στο Μαρί η ομίχλη της χαραυγής επικάλυπτε τον ορίζοντα. Όχι όμως και τον τρόμο στις ψυχές των ανθρώπων. Τα μωρά που τα άρπαξαν οι μανάδες από τις κούνιες τσίριζαν από το φόβο. Ήταν και πολλές γυναίκες που έκλαιγαν… Κάποιοι έλεγαν ότι η έκρηξη «ήταν που τη μεριά της Βάσης και της Ηλεκτρικής, ενώ σαν να φαινόταν και καπνός». Και πρόσθεταν, εκείνες τις πρώτες στιγμές χωρίς ηλεκτρικό, ραδιόφωνο και ενημέρωση πως «πρέπει να βομβάρδισαν οι Τούρκοι τη Βάση ή την Ηλεκτρική».
Θα είχαν περάσει μερικά λεπτά, θυμάται η κ. Μαρία, «όταν ξαφνικά ξεπρόβαλε ένας άνθρωπος χωριανός μας, με φορτωμένο το αυτοκίνητό του καρπούζια. Πήγαινε να τα πάρει στη Λεμεσό, όταν έγινε η έκρηξη. Γύρισε πίσω, τρομαγμένος. Στάθηκε στη μέση του χωριού και μόλις κατέβηκε μας είπε, “εγίνηκεν κάποια μεγάλη έκρηξη στο Μαρί. Δεν το πιστεύω πως είμαι ζωντανός”. Φαινόταν τρομοκρατημένος»… Λίγη ώρα μετά κάποιοι χωριανοί άκουσαν από το ΡΙΚ την έκτακτη είδηση «για ισχυρή έκρηξη στον Ηλεκτροπαραγωγό Σταθμό και οι πρώτες πληροφορίες έκαναν λόγο για νεκρούς και τραυματίες».
Όταν «έπεσε η ομίχλη, φάνηκε ο καπνός και η τραγωδία που σημάδεψε την Κύπρο και το λαό της. Και εμάς εδώ στο πιο κοντινό χωριό από το σημείο της τραγωδίας αλλά και πολλών ανθρώπων σε όλη τη χώρα, αυτός ο καπνός δεν πρόκειται να φύγει εύκολα και ίσως και να μη φύγει ποτέ», μας είπε ακόμα η κοινοτάρχης του Μαρί, με αφορμή τις αναμνήσεις που ανέσυρε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, από την 11η Ιουλίου 2011, την ημέρα που σημάδεψε τις ζωές πολλών ανθρώπων, σε τούτο το πολύπαθο κομμάτι της Γης…
Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 11/07/2012
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire