Με πλαστικές εγχειρήσεις δεν επανέρχεται η ομορφιά...

Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, ο Μανωλιός και ο Συλικιώτης που θα τα αλλάξει όλα

Γίνεται μεγάλη προσπάθεια από πλευράς ηγεσίας ΑΚΕΛ να δοθεί η εντύπωση ότι αλλάζουν τα πάντα στο κόμμα. Χαρακτηριστική είναι η συνέντευξη Συλικιώτη στον «Π» προ δεκαημέρου υπό τον τίτλο «Στο ΑΚΕΛ θα τα αλλάξουμε όλα». «Ανανεωμένοι σε πρόσωπα, θέσεις και ιδέες μπορούμε να αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά τις νέες προκλήσεις, να ξανακερδίσουμε την αξιοπιστία και την εκτίμηση της πλειοψηφίας της κοινωνίας» ανέφερε. Η προσπάθεια αυτή του ΑΚΕΛ να ξεφύγει από την απομόνωση στην οποία βρέθηκε με την πενταετή διακυβέρνηση του και από την απαξίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, δρομολογήθηκε με την αλλαγή κάποιων στελεχών στην ηγεσία του κόμματος. Πόσο ειλικρινής, αξιόπιστη και ουσιαστική  ωστόσο, είναι αυτή η πρόθεση; Τόσο οι αλλαγές προσώπων στην ηγεσία του κόμματος όσο και οι τοποθετήσεις που γίνονται δημοσίως επί διαφόρων θεμάτων και ειδικά επί της πενταετούς διακυβέρνησης του τόπου, δεν πείθουν ότι τα λόγια απηχούν την ουσία των πράξεων.

Τέθηκαν στο περιθώριο Κατσουρίδης, Κολοκασίδης, Ζανέττος και άλλοι. Στις θέσεις τους παίρνουν «προαγωγή» οι Συλικιώτης, Λουκαίδης, Στεφάνου, Χριστοφίδης κ.α.. Αν όμως, η πενταετής διακυβέρνηση Χριστόφια ήταν αποτυχημένη (αν δεν ήταν δεν θα υπήρχε λόγος το ΑΚΕΛ να προχωρήσει σε τέτοιες αλλαγές) και επέφερε κόστος στο ΑΚΕΛ (συνέντευξη Στεφάνου στον «Φ» στις 5 Ιανουαρίου) τότε πώς γίνεται να μην ευθύνεται και ο επικεφαλής του κόμματος την εν λόγω περίοδο, ο οποίος στήριζε κάθε απόφαση της κυβέρνησης Χριστόφια; Από την στιγμή που αποφασίστηκε να γίνουν αλλαγές προσώπων για να παρουσιασθεί ότι το ΑΚΕΛ αλλάζει, το λιγότερο που θα έπρεπε να γίνει, ήταν να παραιτηθεί όλη η ηγεσία και να προχωρήσει το κόμμα σε εκλογικό συνέδριο. Η νέα ηγεσία θα ήταν κατοχυρωμένη να προχωρήσει σε αλλαγές προγραμματικές και άλλες, χωρίς να είναι στιγματισμένη με την αποτυχία της προηγούμενης πενταετίας. Η παραμονή του Κυπριανού στην κορυφή της ηγεσίας και η αλλαγή άλλων προσώπων στις χαμηλότερες βαθμίδες, δεν επιτρέπει να αφαιρεθούν τα βαρίδια του πρόσφατου παρελθόντος. Ταυτόχρονα, ποια ουσιαστική αλλαγή να πιστέψει κάποιος ότι συντελείται όταν στην πρώτη γραμμή των προσώπων που παίρνουν «προαγωγή» περιλαμβάνεται ο Συλικιώτης; Ένα στέλεχος που θήτευσε ως υπουργός στην κυβέρνηση Χριστόφια, η οποία επέφερε τόσο κόστος στο ΑΚΕΛ ώστε να υποχρεώνεται να προβεί σε ένα σωρό αλλαγές. Ποια και πόση ευθύνη φέρει για αυτό το κόστος; Πώς μπορεί να θεωρεί κάποιος ότι το συγκεκριμένο στέλεχος μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά το ΑΚΕΛ;
Πέρα όμως από τα πρόσωπα, υπάρχει και η ουσία. Από την στιγμή που η ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν βρήκε το θάρρος να παραδεχθεί δημοσίως μεγάλες αλήθειες για τις αμαρτίες της διακυβέρνησης Χριστόφια πώς αναμένει το λαό (όχι τον σκληρό κομματικό πυρήνα) να πιστέψει ότι όντως αλλάζει; Ακόμη και χθες στην Κ.Ε. ο κ. Κυπριανού ισχυρίστηκε ότι «η Κυβέρνηση Χριστόφια είχε τραβήξει γραμμή υπεράσπισης και ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους, του δημόσιου πλούτου, των εργαζομένων, των μικρομεσαίων και γενικά όσων είχαν ανάγκη έναντι της επίθεσης που εξαπέλυαν οι νεοφιλελεύθερες, αντιλαϊκές πολιτικές της κυρίαρχης τάξης στην ΕΕ και την Τρόικα». Όλοι όμως γνωρίζουν ποιος έφερε την Τρόικα και τι απεδέχθη στο μνημόνιο.  Ακόμη και χθες ανέφερε για τα πορίσματα ερευνών: «Πορίσματα στημένων διαδικασιών που φωνάζουν από μακριά τον υποκειμενισμό τους και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν, το ΑΚΕΛ δεν τα αποδέχεται. Αποδέχεται μόνο πορίσματα αντικειμενικά και τεκμηριωμένα».  Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του. Ακόμη και ο Στεφάνου, ένα από τα νέα στελέχη που προωθείται σε προβεβλημένες θέσεις, ενώ παραδέχεται ότι η πενταετής διακυβέρνηση επέφερε κόστος στο ΑΚΕΛ (άρα εμμέσως παραδέχεται την αποτυχία) δεν βρίσκει τη δύναμη να παραδεχθεί ευθέως τις αμαρτίες της. «Η εκτίμηση που βγήκε από το διάλογο (με τη βάση του ΑΚΕΛ) είναι ότι σ’ αυτά τα πέντε χρόνια έγινε πλούσιο, πολυσχιδές έργο το οποίο δεν προβλήθηκε σχεδόν καθόλου και εν πολλοίς, κρύφτηκε πίσω από τις καταστροφικές εξελίξεις με το μνημόνιο. Και έγινε κριτική και για τα λάθη και τις παραλείψεις που οδήγησαν στην κρίση και το μνημόνιο» αναφέρει στη συνέντευξη του στον «Φ». Και προσθέτει: «Έγινε κριτική και για τα λάθη και τις παραλείψεις που σημειώθηκαν στα πέντε χρόνια, τα οποία όμως δεν είναι αυτά που οδήγησαν στην κρίση και στο μνημόνιο».
Η ηγεσία του ΑΚΕΛ είχε δύο επιλογές. Η μια, να παραδεχθεί την αποτυχία της πενταετούς διακυβέρνησης ως συνολικό αποτέλεσμα μιας αυτοκριτικής καθοδηγούμενης από ευθυκρισία. Επειδή όμως απαιτείται τεράστια ψυχική δύναμη για κάτι τέτοιο, θα μπορούσε να προχωρήσει αμέσως μετά τις προεδρικές εκλογές σε εκλογή εντελώς νέας ηγεσίας από την κορυφή μέχρι τη βάση και μάλιστα, τολμώντας να εμπλέξει το σύνολο των μελών του κόμματος και όχι μόνο τους συνήθεις ελεγχόμενους των συνεδρίων. Από την στιγμή που ούτε το ένα ούτε το άλλο έκανε, όσο και αν προσπαθήσει, ο λαός θα βλέπει ότι απλώς ο Μανωλιός φόρεσε τα ρούχα του αλλιώς…

Γ. Καλλινίκου
 

 Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, 08/01/2014