Καλπάζει η ανεργία

Πίνει μαυρίλα ο τόπος

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Σα να στάζει βρώμικο νερό μια χαλασμένη βρύση... Κρουνηδόν οι άνεργοι (μέχρι το τέλος του 2011 ίσως να φτάσει στο 22%)... Ριπηδόν οι περικοπές και οι μειώσεις... Πυρά ομαδόν εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων... Και βροχηδόν οι συνοφρυωμένες προβλέψεις για το μέλλον της χώρας... «Πίνει μαυρίλα» ο τόπος. Συνεχώς

*** Καθεστώς φόβου και κατάθλιψης. Με ανθρώπους αλαφιασμένους και αμίλητους, που δείχνουν εκτοπισμένοι από τον «τόπο» τους. Τον τόπο των δεδομένων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Την αντίληψη που είχαν για τα πράγματα και τις συνάφειες. Για τον τρόπο που αντιμετώπιζαν τις δυσκολίες τού καθεμέρα ή έλεγαν καλημέρα στις νεραντζιές (... Αλλά τι νόημα έχει να επισημαίνεις τα προφανή; Οι λέξεις αγκομαχούν με τόσο φορτίο) *** Και μαρμαρώνουν οι λέξεις -όχι σαν τη γυναίκα του Λωτ, όταν έστρεψε πίσω το κεφάλι της- αλλά μόλις έρχονται αντιμέτωπες με την αυτοθυσία του 13χρονου Αυστραλού, που θυσίασε τη ζωή του για να σωθεί ο 10χρονος αδελφός του (λεπτομέρειες στα «Εσω») *** Ακούγοντας τους Γερμανούς, υποβολέα, να λένε τώρα ότι βλέπουν θετικά την επιμήκυνση του ελληνικού χρέους, αναρωτιέμαι τι θα έκαναν αν είχαν πιεστεί από τον Ελληνα πρωθυπουργό, τότε που έπρεπε. Τότε που έβγαζε πιστόλια εντυπώσεων αντί να ζητήσει ευθέως και πιεστικά επιμήκυνση του χρέους και δάνειο με ανεκτό επιτόκιο. Θα τα έπαιρνε, αν κράδαινε τον κίνδυνο της πτώχευσης, που θα σήμαινε μεγάλες απώλειες για Γερμανούς και Γάλλους, καθώς και ρήγμα στην Ενωση *** «Πίνει μαυρίλα»... Του Νίκου Καρούζου, βέβαια. Και μ' αυτόν θέλει να κλείσει η γραφομηχανή: «Πόσες φορές συλλογιστήκαμε τη νηνεμία του πάθους και του πόνου μέσα μας; (...) Ο πόνος απ' τη μεριά του ήσυχος / κι ατάραχο το πάθος»...