Δεν είχε καμία δουλειά να τα πει σε έναν ξένο

Τα εν οίκω εν Wiki

ΛΩΡΗ ΚΕΖΑ 

Υπάρχει μια ανακρίβεια σε όσα λέγονται για τις συναντήσεις του κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη με τον κ. Ντάνιελ Σπέκχαρντ. Δεν φαίνεται να «συζητούσαν», αλλά ο ένας να δίνει αναφορά και ο άλλος να κρατάει σημειώσεις. Σε μια συζήτηση ο ένας θα έλεγε «εντοπίσαμε τον Φούντα αλλά δεν μπορούμε να τον μπουζουριάσουμε» και ο άλλος θα απαντούσε «κι εμείς είμαστε κοντά στον Foufoutos». Στην αναφορά ο ένας άνοιγε τα χαρτιά του και ο άλλος κατέγραφε. Το πρώτο ζήτημα δεοντολογίας δεν έχει να κάνει με τις μικρές και τις μεγάλες χώρες αλλά με τη θέση που κατέχει καθένας στη χώρα που εκπροσωπεί. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη στις 29 Ιανουαρίου 2010, την ώρα που ανασηκωνόταν από την καρέκλα του για να υποδεχθεί στο γραφείο του τον αμερικανό πρεσβευτή, θα μπορούσε να αναρωτηθεί τι θα είχε ειπωθεί σε ανάλογη συνάντηση στην Ουάσιγκτον. Τι θα εκμαίευε ο έλληνας πρεσβευτής στη Ουάσιγκτον αν γινόταν δεκτός από μέλος της αμερικανικής κυβέρνησης;


Το περιεχόμενο της συνάντησης των δύο ανδρών, που έγινε γνωστό από το WikiLeaks, αφορούσε την πιθανή συνεργασία των δύο κρατών για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Ενδεχομένως ο διπλωμάτης να έβαλε και σάλτσες στο τηλεγράφημα, εκεί δηλαδή όπου σημειώνει ότι ο στόχος της συνάντησης ήταν να αποκτήσει πλήρη εικόνα για την αναδιάρθρωση της Αστυνομίας την οποία είχε αναγγείλει ο τότε υπουργός. Το ότι εκείνος ήθελε να τα μάθει όλα δεν σημαίνει ότι ο πολιτικός θα τα μαρτυρούσε κιόλας. Εν τούτοις αυτή η αυτοπεποίθηση του κ. Σπέκχαρντ κάπου βασίζεται. Μάλλον στο γεγονός ότι οι συνομιλητές του κολακεύονται από την τιμή που τους κάνει. Ας μην ξεχνάμε ότι από συστάσεως του ελληνικού κράτους κάποιοι υπήρξαν γαλλόφιλοι, κάποιοι ρωσόφιλοι. Από τη δεκαετία του ΄50 και εντεύθεν πολλοί νιώθουν ένα ρομαντικό χτυποκάρδι για την αστερόεσσα. Το δεύτερο ηθικό ζήτημα που ανακύπτει από τη διαρροή των τριών διπλωματικών τηλεγραφημάτων είναι ο απαξιωτικός τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζε ο κ. Χρυσοχοΐδης μια υπηρεσία της οποίας ήταν προϊστάμενος. Ακόμη όμως και αν δεν ήταν επικεφαλής στο εν λόγω υπουργείο, ακόμη και αν ήταν ένα στέλεχος της αντιπολίτευσης, είναι σκληρή η δήλωσή του ότι η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών «δεν υπηρετεί την αποστολή της να προστατεύει την Ελλάδα» και «είναι επικίνδυνη για την εθνική ασφάλεια». Ακόμη και αν είχε δίκιο, δεν είχε καμία δουλειά να το πει σε έναν ξένο. Αν ένιωθε για κάποιον λόγο υποχρεωμένος να δώσει πληροφορίες για την υπηρεσία, αν του είχε επιτραπεί από το Μαξίμου να μοιραστεί όσα είδε στην Κατεχάκη, τότε θα μπορούσε να αποφύγει τους χαρακτηρισμούς. Ας έμενε στα δεδομένα λέγοντας ότι υπάρχει, ας πούμε, έλλειμμα στον ηλεκτρονικό εξοπλισμό, ας έλεγε ότι κάποιοι υπάλληλοι έχουν στήσει δική τους επιχείρηση παρακολουθήσεων στην οδό Ακαδημίας. Τότε θα ήταν εντελώς διαφορετικός ο αντίκτυπος των αποκαλύψεων του WikiLeaks.

Κάτι ακόμη: πέρα από τα ηθικά προβλήματα που προκύπτουν από τη στάση του κ. Χρυσοχοΐδη απέναντι στον κ. Σπέκχαρντ, προκύπτει ένα ερώτημα. Μπορεί ένας πολιτικός να ξανοίγεται όντας σίγουρος ότι αυτά που λέει σε μια κατ΄ ιδίαν συζήτηση θα μείνουν παντοτινά μυστικά; Ο αμερικανός πρεσβευτής δεν πήγε για επίσκεψη και καφέ στο γραφείο του υπουργού, πήγε για να μάθει και να μεταφέρει όσα θα μάθαινε. Ο υπουργός όφειλε να είναι υποψιασμένος, να φέρεται λες και οι τοίχοι έχουν αφτιά.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=377793&dt=13/01/2011#ixzz1AuvJby00