Μία ωραία και πραγματική βάπτιση...

ΕΚ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΣ

Θεοφάνεια 1942

Του Πέτρου Παπαπολυβίου*

ΣΗΜΕΡΑ,στον απόηχο της γιορτής των Φώτων, θα μεταφερθούμε στην περίοδο της τριπλής φασιστικής κατοχής στην Ελλάδα, για να δούμε πώς γιόρτασε τα Θεοφάνεια του 1942 ένας Κύπριος στρατιώτης του βρετανικού Στρατού, ο Γεώργιος Πέτρου, από το Κελλάκι Λεμεσού. Ο Πέτρου ήταν ένας από τους εκατοντάδες Κύπριους στρατιώτες που εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα μετά την αποχώρηση των συμμαχικών δυνάμεων και βρήκαν καταφύγιο και άσυλο στο πελώριο δίκτυο προστασίας που απλώθηκε αυθόρμητα από τον ελληνικό λαό, από την Κρήτη μέχρι τη Μακεδονία, παρά τις αυστηρές απαγορεύσεις των Γερμανών κατακτητών και το βαρύ φάσμα της πείνας.
Ο Γ. Πέτρου δραπέτευσε από στρατόπεδο αιχμαλώτων της Θεσσαλονίκης, και πέρασε τον Χειμώνα του 1941 κρυμμένος κοντά στο Βατοπέδι, μικρό χωριό στη Χαλκιδική. Τις αναμνήσεις του στρατιώτη από το Κελλάκι εξέδωσε πρόσφατα ο γράφων, στο βιβλίο «Αναζητώντας την Ελευθερία» (Θεσσαλονίκη: «Επίκεντρο», 2009). Ο Πέτρου ηγήθηκε μιας ομάδας Βρετανών, Αυστραλών και Νεοζηλανδών φυγάδων και ήταν ο κύριος σύνδεσμός τους με τους κατοίκους της Χαλκιδικής, που τους φρόντιζαν καθημερινά και τους προστάτευαν από τη ναζιστική καταδίωξη. Ας δούμε πώς περιγράφει ο Πέτρου όσα έζησε στη Μεταμόρφωση, προσφυγικό χωριό, σήμερα τουριστικό κέντρο της Σιθωνίας, στις 6 Ιανουαρίου 1942, όπου είχε κατεβεί για να συγκεντρώσει τρόφιμα:
«Όταν τελείωσε η λειτουργία, πήγαμε με τον παπά και τους ψάλτες, μπήκαμε σε μία βάρκα, προχωρήσαμε βαθιά μέσα εις την θάλασσα και έριξεν ο παπάς τον Σταυρό εις την θάλασσα. (...) Έξω χιόνιζε συνεχώς και έκανε κρύο. Όλο το χωριό ήτο παρατεταγμένοι εις την ακρογιαλιά και παρακολουθούσαν την τελετή. Γυρίσαμε και εμείς με την βάρκα να βγούμε έξω, και τότε συνέβη κάτι, το οποίον θα μείνει αξέχαστο στη ζωή μου. Πρώτος θα έβγαινε ο παπάς.
Ήτο δε, ένας ψηλός και ρωμαλέος. Έβαλαν μιαν κάσια, εις την άκραν των κυμάτων, να πατήσει πάνω ο παπάς και να βγει έξω, να μη βραχεί. Πήγαν και μερικοί να τον βοηθήσουν, αλλά δεν δέχθηκε. Την ώρα όμως, που πάτησε εις την κάσιαν και δοκίμασε να κάμει σάλτο, να βγει έξω, μπλέχτηκαν τα ράσα του εις ένα ξύλο (παλλούκι), που ήτο εις την άκραν της βάρκας, και ο παπάς έπεσε εις την θάλασσα, μαζί με το Ευαγγέλιο και το Σταυρό που βαστούσε. Έτρεξαν αμέσως και τον έβγαλαν, βρεγμένον όμως ολόκληρον. Και όταν τον έβγαλαν, στάθηκε και φώναξε: “Παιδιά, σήμερον κάναμε μίαν ωραίαν και πραγματικήν βάπτισιν”. Αμέσως όλοι ξέσπασαν σε επευφημίες υπέρ του παπά και όλοι έψαλλον το “Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε”. Ήτο κάτι το αξέχαστο, ήτο εξαίσιο, όταν έβλεπα με τι κατάνυξη όλοι έψαλλαν.» Θεοφάνεια του 1942 στη Μακεδονία, στον πρώτο χρόνο της Κατοχής. *Ο Π. Παπαπολυβίου είναι αναπλ. καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.