Ο ελληνικός δωσιλογισμός
Το έγκλημα της συνεργασίας με τις κατοχικές δυνάμεις, λόγω του Εμφυλίου έμεινε, ως επί το πλείστον, χωρίς τιμωρία Το 1943 η κοινή γνώμη στην Ελλάδα είχε αρχίσει να μεταστρέφεται εις βάρος της Αριστεράς. Το ενδιάμεσο πεδίο του κοινωνικού ριζοσπαστισμού που είχε αναδυθεί στην πρώτη φάση της Κατοχής εξαιτίας της σιτοδείας εξαφανιζόταν τώρα και πάλι, καθώς η ελληνική πολιτική πολωνόταν. Ωθούμενη, χρηματοδοτούμενη και υποστηριζόμενη από τους Γερμανούς, άρχισε να εμφανίζεται μια συμμαχία Ελλήνων αντικομμουνιστών, που το κίνητρό τους ήταν λιγότερο η συμπάθεια για τον εθνικοσοσιαλισμό και περισσότερο ο φόβος της «μπολσεβίκικης επανάστασης». Η «αντεπανάσταση» αυτή απέκτησε γρήγορα μια δική της δυναμική και έγινε συστατικό μέρος της εμφύλιας σύγκρουσης που ήδη το 1944 σπάραζε τη χώρα μας. Τα Τάγματα Ασφαλείας -τα ευζωνικά σώματα που ιδρύθηκαν από την κυβέρνηση Ράλλη- αποτελούσαν όργανο του κατοχικού κράτους και έδρασαν σε συγκεκριμένες περιοχές (π.χ. Αθήνα, Πύργος, Χαλκίδα, Αγρίνιο). Εκτός των ορίων του κατοχικού κράτους, δρούσαν εθελοντές, ημιανεξάρτητες τοπικές ομάδες, πολιτοφυλακές, μειονοτικά σώματα και δωσιλογικοί στρατοί ενταγμένοι στη Βέρμαχτ. Το τάγμα του αντιβασιλικού συνταγματάρχη Γεωργίου Πούλου, που αιματοκύλισε την κεντροδυτική Μακεδονία, ήταν μόνο μία από τις πολλές αυτές ομάδες παραστρατιωτικών στην Ελλάδα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire