Κύπρος : Υπέρ της υποψηφιότητας του Γιώργου Λιλλήκα

Περί τυφλότητας

Του Γιώργου Χριστοδουλίδη

Τυχαίο ή όχι, δεν έχει και τόση σημασία, είναι όμως γεγονός: Λίγοι είναι εκείνοι που πίστεψαν και στήριξαν (πραγματικά, όχι εικονικά) τον Τάσσο Παπαδόπουλο και σήμερα δεν επιλέγουν την υποψηφιότητα του Γιώργου Λιλλήκα. Αντίστροφα, λίγοι ελάχιστοι εκείνοι που πολέμησαν ή υπόσκαψαν τον Τ.Π. είτε ως υποψήφιο, είτε ως ΠτΔ και σήμερα στηρίζουν τον Γ.Λ.
Γιατί αυτό, θα μπορούσε κανείς να διερωτηθεί. Μήπως επειδή και οι δύο αυτές υποκατηγορίες -και αυτό είναι το μοναδικό σημείο σύμπτωσης μεταξύ τους- βλέπουν στον Γ.Λ. τη σύγχρονη εκδοχή του Τ.Π.; Αυτοί πάντως που δεν το βλέπουν, δεν βλέπουν γενικώς ή προσποιούνται ότι δεν βλέπουν, είναι οι ηγέτες των κομμάτων του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου. Είτε λόγω ευτελών προσωπικών και μικροκομματικών φιλοδοξιών, είτε λόγω έφεσης σε διατεταγμένες αποστολές διάσπασης αυτού που υπό ορισμένες προϋποθέσεις θα μπορούσε να αποτελέσει μια συμπαγή δύναμη ώθησης προς το μέλλον, μιας χώρας καθημαγμένης ηθικά από την ίδια την πολιτική της ηγεσία.
Ενεργώντας με παλαιοκομματικούς όρους, αυτούς τους ίδιους που βύθισαν τον τόπο στην αναξιοκρατία και στην πελατειακή λογική, επιδεικτικά αγνοούν τη μοναδική υπό τις περιστάσεις αξιόπιστη λύση του αύριο που έχουν ενώπιόν τους σήμερα, είτε επειδή ο Γ.Λ.
προβλέποντας το φτηνό, με ημερομηνία λήξης ελέω κυρίως της ηγεσίας του ΔΗΚΟ, έργο που θα ανέβαζε ο θίασος του ενδιάμεσου, δεν υπέβαλε πρώτα τα διαπιστευτήριά του, δεν ζήτησε άδεια ή δεν κάθισε να περιμένει πότε θα σημάνει η καμπάνα του άδοξου τέλους των δήθεν διεργασιών τους, ή την επικράτηση, του βολικού για τους δύο πόλους, σεναρίου, να του ανακοινώσουν δηλαδή ότι κατέληξαν θριαμβικά σε κάποια νέα εκδοχή του αείμνηστου Πασχαλίδη, αποδεικνύοντας ότι η πολιτική ανακύκλωση προσώπων στη χώρα μας συνεχίζει να βαίνει καλώς (Ετσι, προσβλητικά και μειωτικά, εξέλαβαν και ερμήνευσαν την κοινωνική οργή, την παλλαϊκή αγανάκτηση, τη μαζική αποχή από τις κάλπες του εν τρίτου των ψηφοφόρων; )
Δεν κάθισε ο Γ.Λ. να παρακολουθεί τον ένα να βαίνει εις γάμου κοινωνίαν -υποτίθεται- και ταυτόχρονα να φλερτάρει δεξιά και αριστερά, τον άλλο ως αυτόκλητο παλιοντολόγο της πολιτικής, να επιδίδεται σε περιφορές ονομάτων από τα μουσεία της πολιτικής.
Και το πλέον επικίνδυνο: Αφού πρώτα με την αποκαθήλωση του Τάσσου Παπαδόπουλου, οι μέχρι το 2007 εταίροι του, κυβέρνησαν και «διαπραγματεύτηκαν» το Κυπριακό με τέτοιο ύφος, τρόπο και περιεχόμενο, που έκαναν τα προγενέστερα τρομακτικά πολιτικά ανομήματα του κ. Νίκου Αναστασιάδη να μοιάζουν με πταίσματα, «ξεπλένοντάς» τον ουσιαστικά σε σημείο που να τολμήσει να θέσει υποψηφιότητα για το ύπατο αξίωμα της χώρας που κατάγγελλε χωρίς αιδώ στην Ευρώπη, έρχονται τώρα οι κύριοι του ενδιάμεσου να στρώσουν χαλί στην υποψηφιότητά του, παραδίδοντας βορά στις ορέξεις του έναν πολυκερματισμένο ψηφοφοριακό δυναμικό. Ποτέ τόση υποκρισία δεν πρέπει να μαζεύτηκε σ’ ένα μόνο δωμάτιο, ποτέ τόση έλλειψη ανιδιοτέλειας δεν εκπορεύτηκε από δήθεν εν δυνάμει συνεργαζόμενες δυνάμεις, ποτέ τόση τυφλότητα που θα ζήλευε και ο νομπελίστας Ζοζέ Σαραμάγκου στο ομώνυμο περί τυφλότητας μυθιστόρημα του, δεν συγκεντρώθηκε σε τόσα βλέμματα, την ώρα που ο απλός, ανένταχτος, σκεπτόμενος και αποδράσας από τις κομματικές φυλακές του μαρασμού και της κατάπτωσης, πολίτης, εμφανίζεται, ως έτοιμος από ποτέ, να καταργήσει τις λογικές κατευθυνόμενων ποιμνίων, επιχειρώντας τη μεγάλη ανατροπή, η οποία ούτως ή άλλως, με ή χωρίς τις ασθμαίνουσες από τα κομματικά παίγνια και ανάξιους λόγου, υπολογισμούς, ηγεσίες, μπορεί και πρέπει να κατισχύσει και να επιβληθεί.
*Ο Γιώργος Χριστοδουλίδης είναι δημοσιογράφος-λογοτέχνης.