Η λιτότητα και ο απλός άνθρωπος

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Να μην ανησυχεί ο απλός άνθρωπος

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΗΤΑΝ πολύ αποφασιστικός για την οικονομία ο Πρόεδρος Χριστόφιας, προχθές, και είναι άξιον απορίας, γιατί αυτή η αποφασιστικότητα, αυτή η σιγουριά, να μην εμπνέει τους διάφορους κινδυνολόγους οι οποίοι συνεχίζουν να ανησυχούν. Μέχρι και τον Μαχάτμα Γκάντι θυμήθηκε για να πείσει με την ευρυμάθειά του. Έλεγε, όπως εξήγησε ο κ. Χριστόφιας, ότι ο κόσμος μπορεί να παραγάγει εμπορεύματα για να καλύψουν τις ανάγκες όλων των κατοίκων του πλανήτη, αλλά δεν μπορεί να καλύψει την απληστία. Σοφές κουβέντες. Για να συμπληρώνουν βεβαίως τα βιβλία με τα μεγάλα λόγια μεγάλων αντρών, αλλά όχι για να αντιμετωπίζει μ΄ αυτά ένας αρχηγός κράτους τις πραγματικότητες. Πάντως, δεν έμεινε στα μεγάλα λόγια ο Πρόεδρος. Έδωσε διαβεβαιώσεις για την κοινωνική του πολιτική, τονίζοντας ότι: «Όσο είμαι Πρόεδρος, η κοινωνική πολιτική του κράτους δεν πρόκειται να αναθεωρηθεί».
«Να μην ανησυχούν ούτε οι γέροντες ούτε οι νέοι ούτε οι αναξιοπαθούντες». «Θα συνεχίσουμε με γινάτι, αυτά τα θεμέλια που έχουμε θέσει να μην τα αγγίξουμε και, αν είναι δυνατόν, να τα στερεώσουμε ακόμη περισσότερο». Αποκάλυψε μάλιστα ότι «η Κύπρος προσπαθεί να αντιμετωπίσει την κρίση διαφορετικά από τον τρόπο αντιμετώπισης άλλων ευρωπαϊκών χωρών, μέσα από απάνθρωπη λιτότητα και φορτώνοντας τα βάρη της κρίσης στον απλό άνθρωπο». Δεν θα είχαμε κανένα δισταγμό να τον χειροκροτήσουμε, ακόμα και να χτυπήσουμε καμπάνες με αυτές τις διαβεβαιώσεις. Ποιος δεν θα χειροκροτούσε τον ηγέτη, που αντιστέκεται στην απάνθρωπη λιτότητα και αντιμετωπίζει την κρίση χωρίς να τη φορτώνει στον απλό άνθρωπο. Όμως, από το 2008, που άρχισε να εμφανίζεται η κρίση, σχεδόν ταυτόχρονα με την πολιτική Χριστόφια υπέρ του απλού ανθρώπου, προσπαθούμε να καταλάβουμε ποιους ακριβώς εννοεί και αν οι διαβεβαιώσεις του αφορούν μόνο τους δημόσιους υπαλλήλους. Διότι, όλες οι συζητήσεις, αλλά και οι διαδηλώσεις που έγιναν (τότε που διαδήλωναν και τα παιδιά του κ. Χριστόφια έξω από τη Βουλή), αφορούσαν πάντα τις περικοπές στα εισοδήματα των δημοσίων υπαλλήλων. Και είναι αυτούς που προφανώς διαβεβαιώνει και σήμερα ότι δεν θα επιτρέψει να φορτωθούν τα βάρη. Αλλά, υπάρχουν κι άλλοι «απλοί άνθρωποι». Είναι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι πληρώνουν τα βάρη της κρίσης εδώ και τέσσερα χρόνια και δεν τους προστατεύει κανένας από την απάνθρωπη λιτότητα. Δεν υπάρχει καμιά ιδιωτική επιχείρηση, που δεν έκανε απολύσεις και μειώσεις μισθών. Δεν γνωρίζουμε κανέναν απλό άνθρωπο, που δεν δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα, να πληρώσει τις δόσεις του, να πληρώσει τους λογαριασμούς, προπάντων της ΑΗΚ, να πάει στον μπακάλη και να μην σκέφτεται δυο φορές τι θα αγοράσει για την οικογένεια. Οι ιδιώτες, υπάλληλοι, εργοδότες, αυτοεργοδοτούμενοι, αισθάνονται εμπράκτως τις πιέσεις της κρίσης ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ. Και κάθε μέρα χειρότερα. Όταν λοιπόν δηλώνει με τόσο θάρρος ο Πρόεδρος ότι θα συνεχίσει με γινάτι και θα βρει άλλους τρόπους να αντιμετωπίσει την κρίση, εκτός από τον τρόπο της απάνθρωπης λιτότητας, τι εννοεί ακριβώς; Και πότε θα το κάνει; Δεν κατάλαβε άραγε ότι η κρίση πέρασε ήδη από πάνω μας σαν οδοστρωτήρας και τώρα απλώς πρέπει να δούμε τι μπορεί να σωθεί από την πολτοποίηση;
aristosm@phileleftheros.com