Κυπριακά, κυπριακά...

ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ

«Διάλογος» με την ΑΚΕΛική γιαγιούλα μου...

Του Νίκου Τόκα

Κι όμως θα τολμήσω να το πω της ΑΚΕΛικής γιαγιούλας μου, κι ας πιάσει τη… σκούπα να μου τη φέρει πάνω στο κεφάλι: Επιτρέπεται ο τρίμματος ο Αναστασιάδης που, όπου κάτσει τζιαι όπου σταθεί, φκάλλει σκάρτον τον Γημήτρη σου, τζιαι λαλεί ημίσιη μου, ότι εν έσιει ο τόπος κυβέρνηση, να τους αφήσει ούλλους χάσκοντας για τις προεδρικές; Τζιαι να θωρούν ο ένας τον άλλο, όπως τους χαντακωμένους, τζιαι τους παλαβούς που εν ηξέρουν ποιαν στράταν εν να πιάσουν για να παν έσσω τους;
… «Επιτρέπεται γλυκιά μου γιαγιούλα, θα προσθέσω, το κόμμα των αγρώπων, που λαλεί ότι χτίζει τζιαι χαλά όποτε χέλει δεξιούς φούρνους, να αφήνει τους Συναγερμικούς να αλωνίζουν, τζιαι να ντύνονται που τα τωρά όπως τους γαμπρούς της Δευτέρας, για να πάσιν να πιάσουν τσαέραν στο προεδρικόν; Τζιαι να περιπαίζουν τους αριστερούς ότι εν έχουσιν ούτε για δείγμα άδρωπον να τον κάτσουν για πρόεδρο, τζιαι γυρεύκουν να ήβρουν κανέναν ποτούτους τους παρατρεχάμενους, που εν να τον βάλουν για να χάσει που σιέριν;”.
… Βέβαια, περιττό να σας πω ότι η γιαγιούλα μου, εκτός του ότι θα φουτουνιαστεί μαζί μου για τις κουβέντες μου, το σίγουρο είναι ότι θα μου κάνει και κατά μέτωπον επίθεση. Υποθέτω κιόλας, και τι θα μου πει, κατά λέξη:
… »Επαρασύραν σε ρε Νικολούιν τζιαι σένα οι φασίστες, τζιαι αρκίνησες τες πελλάρες. Εν είδες είνταλης του την έστησε του Αναστασιάδη ο Γριστόφκιας; Εχελει πιον νάνει πρόεδρος, τζιαι άφηκεν τον άλλον σύξυλον, όπως με άφηκεν τζιαι εμέναν ο μακαρίτης ο παππούς σου, που με έπεψε στην εκκλησιά για να στεφανωθούμε, τζιαι ακόμα τζιείνος εν νάρτη! Χαρκέσαι ρε Αναστασιάδη, ότι έχουμεν παραπάνω τον Γημήτρη τζιαι να σου τον αφήκουμεν να τον κουκκουφάς όπως την κοντονούρα την όρνιθα;. Που λαλείς, το καλοσυνάτον το Αντρούιν μας, το λεβεντούιν μας, αν ξαπολύσει λίον τις αντροπάες, τζιαι πιάσει που κοντά τον Καρογιάν τζιαι κανένα δκυό αγκρισμένους του Ομήρου, τζιαι αππώσει τους λίον, εν να τους κάμουν πάλαι την δουλειάν. Τζιαι χέλω νάμαι που μια πλευρά να γλέπω τον Κουλίαν, που εν να ποφυσά, να ανακαλιέται τζιαι να ρωτά... είντα καΐσιην επάθαμεν πάλε;»