Γεια σας, εδώ Νίκος
ΕΤΥΧΕ προχθές και διάβασε εφημερίδα ο Πρόεδρος. Και
έμαθε πως μια οικογένεια δεν έχει πού να μείνει με αποτέλεσμα να μετατρέψει το
περίπτερο που κάποτε διατηρούσε ως επιχείρηση, σε κατοικία. Ο πρόεδρος
εξοργίστηκε (τόσο πολύ όσο και όταν έμαθε τι γινόταν στις φυλακές). Τηλεφώνησε
αμέσως στον συνάδελφο Πάμπο Βάσιλα, που έφερε την περίπτωση στην επιφάνεια,
βρήκε τα στοιχεία της οικογένειας και πήρε τηλέφωνο, εκφράζοντας τη συμπόνια
του, ενώ ταυτόχρονα έδωσε οδηγίες σε όλα τα αρμόδια τμήματα να χειριστούν την
υπόθεση. Να βρεθεί σπίτι και να μετακομίσουν με το ενοίκιο πληρωμένο από το
κράτος, να διερευνηθεί γιατί κρίθηκε ακατάλληλο το ιδιόκτητο σπίτι που
διέμεναν, να τύχει κρατικής επιχορήγησης η κόρη που είναι φοιτήτρια και να
τύχουν γενικότερης βοήθειας.
Συγκινητικό το
ενδιαφέρον του Προέδρου. Η οικογένεια από την Ξυλοτύμπου όμως δεν είναι η μόνη.
Αν διάβαζε κάθε μέρα εφημερίδα, που φυσικά δεν είναι υποχρεωμένος και ούτε έχει χρόνο να το κάνει, θα είχε μάθει για αρκετές περιπτώσεις. Πριν λίγες μέρες, ο συνάδελφος Πάμπος Βάσιλας, έγραφε για άλλη περίπτωση δύο γυναικών, μάνας και κόρης, που ζουν με ένα μικρό παιδάκι σε μια ξύλινη παράγκα. Αν διάβαζε "Πολίτη", πριν δυο βδομάδες, θα έβλεπε ρεπορτάζ για ανθρώπους που μετακόμισαν σε παράγκες. Είπαμε όμως: Ένας πρόεδρος δεν έχει χρόνο να διαβάζει εφημερίδες κι ούτε αναμένει κάποιος από αυτόν να μαθαίνει την πραγματικότητα μέσα από ρεπορτάζ εφημερίδων ή τηλεοπτικών σταθμών. Την πραγματικότητα μπορεί να την ξέρει γνωρίζοντας τους αριθμούς των ανέργων. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη κοινωνική ευαισθησία ή ευφυΐα για να αντιληφθεί κάποιος ότι με 18% του πληθυσμού άνεργους, με χιλιάδες συνταξιούχους που ζουν με 400-500 ευρώ τον μήνα, υπάρχουν άνθρωποι που δυστυχούν. Όλοι αυτοί που στήνονται ουρά στα κοινωνικά παντοπωλεία για να πάρουν ξανά και ξανά μακαρόνια και φακές, δεν το κάνουν από συνήθειο ή γιατί τους βολεύει καλύτερα από το να πάνε στον μπακάλη.
Αν διάβαζε κάθε μέρα εφημερίδα, που φυσικά δεν είναι υποχρεωμένος και ούτε έχει χρόνο να το κάνει, θα είχε μάθει για αρκετές περιπτώσεις. Πριν λίγες μέρες, ο συνάδελφος Πάμπος Βάσιλας, έγραφε για άλλη περίπτωση δύο γυναικών, μάνας και κόρης, που ζουν με ένα μικρό παιδάκι σε μια ξύλινη παράγκα. Αν διάβαζε "Πολίτη", πριν δυο βδομάδες, θα έβλεπε ρεπορτάζ για ανθρώπους που μετακόμισαν σε παράγκες. Είπαμε όμως: Ένας πρόεδρος δεν έχει χρόνο να διαβάζει εφημερίδες κι ούτε αναμένει κάποιος από αυτόν να μαθαίνει την πραγματικότητα μέσα από ρεπορτάζ εφημερίδων ή τηλεοπτικών σταθμών. Την πραγματικότητα μπορεί να την ξέρει γνωρίζοντας τους αριθμούς των ανέργων. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη κοινωνική ευαισθησία ή ευφυΐα για να αντιληφθεί κάποιος ότι με 18% του πληθυσμού άνεργους, με χιλιάδες συνταξιούχους που ζουν με 400-500 ευρώ τον μήνα, υπάρχουν άνθρωποι που δυστυχούν. Όλοι αυτοί που στήνονται ουρά στα κοινωνικά παντοπωλεία για να πάρουν ξανά και ξανά μακαρόνια και φακές, δεν το κάνουν από συνήθειο ή γιατί τους βολεύει καλύτερα από το να πάνε στον μπακάλη.
Το ενδιαφέρον του
Προέδρου, έστω και επιλεκτικό, είναι συγκινητικό. Δεν πρέπει όμως να χρειάζεται
να βγει ο καθένας να πει δημόσια το προσωπικό του δράμα για να βοηθηθεί. Ένας
πρόεδρος, όσο φιλάνθρωπος, ευσυγκίνητος ή φιλόζωος κι αν είναι, πρέπει να
μεριμνά ώστε να υπάρχουν και να λειτουργούν θεσμοί, νόμοι, υπηρεσίες,
κανονισμοί, ώστε όλα αυτά να αντιμετωπίζονται χωρίς να χρειάζεται να τηλεφωνά ο
ίδιος στους πολίτες, έστω κι αν τώρα τελευταία το κάνει και ο πάπας.
Χρυστάλλα
Χατζηδημητρίου
- See more at: http://www.philenews.com/el-gr/arthra-apo-f-ch-chatzidimitriou/121/183768/geia-sas-edo-nikos#sthash.Ca20Pnik.dpuf
Τετάρτη, 05 Φεβρουαρίου 2014
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire