Όπως την εποχή που ο πρεσβευτής Πιουριφόι δεχόταν στο γραφείο του τον πρωθυπουργό Σοφοκλή Βενιζέλο με τα πόδια στο τραπέζι

Πρεσβευτά ιδού η αστυνομία σας...

 

Παικος Β.

Τον έπνιξε το δίκιο τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Και βγήκε στα ραδιόφωνα και στα κανάλια έμπλεως ιερής αγανάκτησης να διαμαρτυρηθεί για όλο αυτόν τον θόρυβο που προκλήθηκε από τις αποκαλύψεις του WikiLeaks. Δηλαδή τι είπε στον Ντάνιελ Σπέκχαρντ ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη τον Γενάρη του 2010, πέρα από την πραγματικότητα; Ότι "η ΕΥΠ είναι ένα τίποτα". Πως πρόκειται για διαλυμένη υπηρεσία και για τούτο αναξιόπιστη και εθνικά επικίνδυνη.

Ούτε για μια στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό του κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη πως αυτά τα πράγματα, και αλήθεια νά 'ναι, δεν λέγονται από Έλληνα υπουργό σε ξένον διπλωμάτη. Είναι ζήτημα στοιχειώδους εθνικής υπερηφάνειας, βρε αδερφέ.
Μάς έλεγε προ μηνών ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου πως με το Μνημόνιο και την τρόικα εκχωρείται (αμφισβητείται έστω) ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας. Και είχε απόλυτο δίκιο. Έστω κι αν εξανέστησαν τότε ο Σαμαράς και ο Καρατζαφέρης. Αρνούμενοι να δουν τα οφθαλμοφανή και τα αυτονόητα. Έλα, όμως, που, όπως αποδεικνύεται από την ιδιαίτερη συνομιλία Χρυσοχοΐδη - Σπέκχαρτ, μέρος της εθνικής κυριαρχίας είχε εκχωρηθεί πολύ πριν από το Μνημόνιο και την τρόικα. Προς τους Αμερικανούς συγκεκριμένα. Τη ευγενή φροντίδι της κυβέρνησης Παπανδρέου, φυσικά.
Διότι μπορεί ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης να είναι ειδική περίπτωση πολιτευομένου με "προνομιακές" σχέσεις με Αμερικανούς και Βρετανούς. Κάτι που του "καταλογίζεται" εδώ και χρόνια. Και που, πάντως, έχει να κάνει με τον ειδικό τον ρόλο, πρόσφατο και παλιότερο, ως πολιτικού υπευθύνου για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.
Για την οποία τρομοκρατία αιτείται, ως γνωστόν, συχνά-πυκνά από τη χώρα μας η βρετανική συνδρομή, ενώ οι Αμερικανοί έχουν αυτοχρισθεί επικεφαλής της παγκόσμιας αντιτρομοκρατικής εκστρατείας. Όμως το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης δεν λειτουργούσε εκτός κυβερνητικού κλίματος όταν συνεσκέπτετο με τον Αμερικανό πρεσβευτή επί της τρομοκρατίας και του έδινε αναφορά. Έτσι έβλεπε -και βλέπει- τη δουλειά της η κυβέρνηση συνολικά και, φυσικά, ο πρόεδρός της. Αναγνωρίζει -προφανέστατα- ρόλο ελεγκτή της εσωτερικής μας λειτουργίας στους Αμερικανούς. Και πολιτεύεται αναλόγως...

Αναφορές στον ύπατο
Περισσότερο ίσως σκανδαλώδης κι από εκείνη του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη είναι η περίπτωση του Λευτέρη Οικονόμου, του αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας που κι εκείνος επισκεπτόταν τον Ντάνιελ Σπέκχαρντ και τού 'δινε αναφορά. Υπηρεσιακός και όχι πολιτικός παράγων εκείνος, αισθανόταν πως οφείλει ν' αναφέρεται στον υπερατλαντικό φυσικό του προϊστάμενο. Αξίζει βεβαίως να σημειωθεί πως ακόμη πιο ενοχλητική και πιο επικίνδυνη περί άχρηστης ΕΥΠ αναφορά των δύο Ελλήνων αξιωματούχων προς τον Αμερικανό διπλωμάτη είναι η μεταφερθείσα εκτίμησή τους (κι αυτή αποκαλύπτεται από το WikiLeaks) πως οι αριστερές οργανώσεις συνιστούν φυτώριο της τρομοκρατίας. Και πως τα στελέχη και τα μέλη τους θεωρούνται δυνάμει τρομοκράτες.
Όλ' αυτά τα απεχθή στην αναξιοπρέπειά τους λίγο απέχουν από το να θυμίζουν την εσωτερική πολιτική σκηνή των δεκαετιών του '40 και του '50. Τότε που ειπώθηκε το ιστορικό "στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας". Τότε που, σύμφωνα με αδιάψευστα ντοκουμέντα  ο πρεσβευτής Πιουριφόι δεχόταν στο γραφείο του τον πρωθυπουργό Σοφοκλή Βενιζέλο με τα πόδια στο τραπέζι. Αλλά τότε θα μπορούσε να πει κανείς ότι στο κάτω-κάτω υπήρχαν κάποιες "δικαιολογίες". Το σχέδιο Μάρσαλ, ο παγκόσμιος διπολισμός, ο ψυχρός πόλεμος, το μετεμφύλιο κράτος. Σήμερα;..
Αλλά και πέρα από τον Χρυσοχοΐδη και τον Οικονόμου. Από πού κι ως πού είχε δοθεί από την κυβέρνηση Παπανδρέου στον Αμερικανό πρεσβευτή το πολιτικό περιθώριο να περιοδεύει στα ελληνικά υπουργεία και στις ελληνικές υπηρεσίες και να ζητάει αναφορά; Το φαινόμενο είχε επισημανθεί από τότε. Και ήταν αυτό που οδήγησε τον πρώην πρόεδρο της Βουλής Απόστολο Κακλαμάνη να μιλήσει για πρεσβευτές με νοοτροπία Ρωμαίου υπάτου. Δεν μας χρειαζόταν, λοιπόν, το WikiLeaks για να μας ανοίξει τα μάτια. Τα βλέπαμε και τα ξέραμε. Αρκεί νά 'χαμε ακονίσει λίγο παραπάνω τα εθνικά μας ανακλαστικά. Αλλ' αυτό είναι θέμα μιας άλλης συζήτησης, πολύ σοβαρότερης, που μας αφορά όλους. Συζήτηση που δεν την έχουμε θέσει ωστόσο στις άμεσες προτεραιότητές μας. Ίσως επειδή παραέχει αμβλυνθεί η συνείδηση της κοινωνίας στους καιρούς μας.
Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, για παράδειγμα, βγαίνει σήμερα φαρδιά-πλατιά και δικαιολογείται πως δημοσίως ομιλούσε τότε περί της διαλυμένης ΕΥΠ. Οι δε αντιπολιτευόμενοι αρνούνται το γεγονός και εγκαλούν τον υπουργό για όσα δεν έκανε στη συνέχεια για να τη διορθώσει. Αλλά αυτή η κουβέντα είναι εκτός θέματος. Μη επικεντρώνοντας στο μείζον. Πώς η διαλυμένη ή η μη διαλυμένη ΕΥΠ είναι εσωτερική μας υπόθεση και όχι δουλειά του όποιου ξένου διπλωμάτη.
Και, για να έχουμε καλό ερώτημα, υπάρχει άραγε, παγκοσμίως, προηγούμενο υπουργού Ασφαλείας που να διαλαλεί δημοσίως πως η κορυφαία υπηρεσία ασφαλείας της χώρας του είναι για τα σκουπίδια; Φαντάζομαι πως οι "ενδιαφερόμενες" ξένες αντίστοιχες υπηρεσίες θα καγχάζουν επί τω ακούσματι..