Πόσο εύκολο είναι στη δημοκρατική Κύπρο να λες τη γνώμη σου;

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Στην εποχή της λάσπης

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΑΛΛΟΥ θεωρείται αυτονόητο και δεν χρειάζεται συζήτηση. Εδώ όμως ζούμε σε περίεργες εποχές, ύποπτες και προπάντων, ψυχοφθόρες. Πόσο εύκολο είναι στη δημοκρατική Κύπρο να λες τη γνώμη σου, προπάντων όσοι καθηκόντως οφείλουν να μιλούν ή να γράφουν δημοσίως και να εκθέτουν τα πιστεύω τους στην αδιακρισία ή στην ασυνειδησία ή στην πολιτική μικρόνοια του καθενός;
Πολλές φορές ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας χρειάστηκε να δηλώσει δημοσίως ότι δεν έχει πρόβλημα με την κριτική, ότι είναι μάλιστα καλοδεχούμενη, ακριβώς γιατί υπάρχει διάχυτη εντύπωση ότι η κριτική και οι απόψεις που διαφέρουν από τις κυβερνητικές, θεωρούνται κάτι σαν ασθένεια και καταγγέλλονται, πότε ως υπονομευτικές του Προέδρου, πότε ότι επιδιώκουν τη φυσική του εξόντωση, πότε ότι προέρχονται από φασίστες, εθνικιστές, οπαδούς της διχοτόμησης κ.λπ. Αλλά, η ανάγκη να υπερτονίζει συνεχώς ο κ.
Χριστόφιας την αποδοχή εκ μέρους του της άλλης άποψης, δείχνει ότι αιωρείται στην ατμόσφαιρα η αμφιβολία. Φυσικά, σήμερα, δεν θα συλληφθεί κανένας για τις απόψεις του, δεν θα εξοριστεί σε κάποιο μακρινό χιονισμένο δάσος (ούτε το Κρεμλίνο δεν εξορίζει πια τους διαφωνούντες) και με αυτή την έννοια δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητείται η διαβεβαίωση του Προέδρου ότι δέχεται την κριτική. Αλλά τελικά, δεν είναι η εξορία που θα αποδείξει το αντίθετο, είναι αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στο θέμα του φυσικού αερίου. Όσοι πολιτικοί διατυπώνουν άλλες εκτιμήσεις από τις κυβερνητικές κατηγορούνται ότι έχουν αλλότρια κίνητρα. Όσοι ειδικοί επιστήμονες καταθέτουν δημοσίως προβληματισμούς και ιδέες, που συγκρούονται με τους κυβερνητικούς χειρισμούς, χλευάζονται ότι εξυπηρετούν συμφέροντα εταιρειών. «Συνεργάτες πολυεθνικών», ήταν χτες ο πρωτοσέλιδος τίτλος της «Χαραυγής», που απέδιδε με αυτό τον τρόπο τις σχετικές δηλώσεις του Άντρου Κυπριανού. Αυτό πράγματι, δεν είναι διαφωνία με την κριτική, αλλά είναι κάτι πολύ χειρότερο, είναι λασπολογία. Κι αυτό, στις μέρες μας είναι πιο επικίνδυνο από τις εξορίες και τις φυλακίσεις των διαφωνούντων. Αν κάποιοι εξυπηρετούν ύποπτα συμφέροντα όταν εκφράζουν τις απόψεις τους οφείλει να το γνωρίζει η ηγεσία για να τους λαμβάνει υπόψη όσο τους αξίζει. Αλλά όταν κατηγορούνται όλοι με αυτό τον τρόπο, είναι λάσπη που εκτοξεύεται με μοναδικό σκοπό να ενοχοποιηθεί η άποψη και η αξιοπιστία τους στα μάτια της κοινής γνώμης, να ταπεινωθούν και να περιφρονηθούν.
Αυτή η μέθοδος πήρε πια εγκληματικές διαστάσεις και εφαρμόζεται κι από δημοσιογράφους, που παριστάνουν τους προοδευτικούς. Όπως κάποιους στην εφημερίδα «Πολίτης», που βρίσκονται από καιρό στη σφαίρα της λαμογιάς, οι οποίοι την περασμένη βδομάδα, με το τέλος της χρονιάς, μου αφιέρωσαν «αντιβραβείο» διαστρεβλώνοντας απόψεις, που έγραψα δημοσίως, μόνο και μόνο για να βρουν έναν τρόπο να θίξουν την αξιοπιστία ή την όποια διαφωνία μου με τη «γραμμή» τους. Αυτά λοιπόν τα φαινόμενα, όταν προέρχονται από πολιτικούς, που κυβερνούν τον τόπο και από δημοσιογράφους, δημιουργούν συνθήκες που δεν απέχουν πολύ από το σκοταδισμό άλλων εποχών. Καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα, έλεγε κάποτε ο λαός. Σήμερα τι να λέμε; Καλύτερα να τους εξορίζουν όσους διαφωνούν, παρά να τους εξοντώνουν ηθικά.
aristosm@phileleftheros.com