Η καταγγελία και η δίωξη εις βάρος του Ντομινίκ Στρος Καν για βιασμό και ο τρόπος με τον οποίο βρέθηκε από τα ψηλά στα χαμηλά και από τα πολλά στα λίγα, είναι λογικό να αντιμετωπίζεται με μια δόση χαιρεκακίας που βάζει σε παρένθεση το τεκμήριο της αθωότητας, το ενδεχόμενο στησίματος και όλα τα υπόλοιπα. Το επιτρέπει το όλο σκηνικό, η σουίτα των 3.000 ευρώ, η διαφορά στάτους, από τη μια ο κορυφαίος πολιτικοοικονομικός παράγοντας, από την άλλη η μαύρη καμαριέρα, μητέρα δύο παιδιών. Φυσικά, ο βιασμός είναι βιασμός σε οποιοδήποτε πλαίσιο.
Παρ' όλα αυτά δεν πρέπει να πέσουμε στην ευκολία της μεταφοράς που θέλει την καμαριέρα να αντιστέκεται σε αντιπαραβολή με τη χώρα που του κάθισε. Ένας λόγος είναι ότι το γήπεδο του σεξισμού ούτε ταιριάζει στην αριστερά ούτε προσφέρεται για την ανίχνευση παραπέρα αναλογιών, που να μην προσβάλλουν το θύμα και ταυτόχρονα να υποδεικνύουν μια αντίδραση. Δεν υπάρχουν “κοινωνίες - κότες”, υπάρχουν όμως κυβερνήσεις που όχι μόνον δεν μπορούν να θεωρηθούν “βιασθείσες”, αλλά, αν θέλει κανείς να τους δώσει ρόλο, αυτός θα είναι του συνεργού - τσιλιαδόρου.
Ένας δεύτερος λόγος είναι πως, παρ' ότι ο διασυρμός του μίστερ ΔΝΤ, του αντικειμενικά υπεύθυνου για τη συστηματική λεηλασία ολόκληρων χωρών, δεν μπορεί παρά να επιτρέπει ένα υπομειδίαμα στα χείλη των θυμάτων του θεσμού, της πολιτικής και της κοινωνικής τάξης που ο ΝΣΚ εκπροσωπεί, πρόκειται ωστόσο για ένα χαμόγελο πικρό, για μια υπόθεση που δεν μας αφορά. Ίσα ίσα, ο χειρισμός του θέματος από τις αμερικανικές αρχές δίνει κρέντιτ σε μια απολύτως ψευδή εικόνα που λέει ότι στις ΗΠΑ, στις “πολιτισμένες χώρες”, υπάρχει ισονομία. Το σύστημα που επιτρέπει στους υπεύθυνους της Λίμαν και της AIG να ξεκοκαλίζουν τα δισεκατομμύρια των μπόνους είναι “άτεγκτο” έναντι των επωνύμων, σε νομικά ζητήματα που άπτονται της ατομικής ηθικής. Ο Κλίντον διασύρθηκε για την υπόθεση Λιουίνσκι, αλλά ουδείς τού προσήψε ότι για να αποσπάσει την προσοχή από τον λεκέ στο μπλε φόρεμα διέταξε τον βομβαρδισμό του μοναδικού εργοστασίου στο Σουδάν που παρήγε φάρμακα.
Εάν ο Στρος Καν βίασε την κοπέλα, να τιμωρηθεί. Η όποια τιμωρία όμως δεν αποτελεί κάθαρση ούτε το ηθικό δίδαγμα που προκύπτει είναι ότι “υπάρχει θεός”. Σε ό,τι μας αφορά, το μόνο που μπορούμε να κρατήσουμε ως αναλογία είναι ένα αντεπιχείρημα στη ρητορική περί χώρας διεφθαρμένων και ανόμων. Αλλά και αυτό είναι δευτερεύον. Οι πολιτικές του ΔΝΤ προχωρούν και χωρίς τους Στρος Καν, κι αυτές πρέπει να αντιπαλέψουμε.
Πηγή: www.avgi.gr
Δημοσιεύθηκε στις 17/05/2011
Παρ' όλα αυτά δεν πρέπει να πέσουμε στην ευκολία της μεταφοράς που θέλει την καμαριέρα να αντιστέκεται σε αντιπαραβολή με τη χώρα που του κάθισε. Ένας λόγος είναι ότι το γήπεδο του σεξισμού ούτε ταιριάζει στην αριστερά ούτε προσφέρεται για την ανίχνευση παραπέρα αναλογιών, που να μην προσβάλλουν το θύμα και ταυτόχρονα να υποδεικνύουν μια αντίδραση. Δεν υπάρχουν “κοινωνίες - κότες”, υπάρχουν όμως κυβερνήσεις που όχι μόνον δεν μπορούν να θεωρηθούν “βιασθείσες”, αλλά, αν θέλει κανείς να τους δώσει ρόλο, αυτός θα είναι του συνεργού - τσιλιαδόρου.
Ένας δεύτερος λόγος είναι πως, παρ' ότι ο διασυρμός του μίστερ ΔΝΤ, του αντικειμενικά υπεύθυνου για τη συστηματική λεηλασία ολόκληρων χωρών, δεν μπορεί παρά να επιτρέπει ένα υπομειδίαμα στα χείλη των θυμάτων του θεσμού, της πολιτικής και της κοινωνικής τάξης που ο ΝΣΚ εκπροσωπεί, πρόκειται ωστόσο για ένα χαμόγελο πικρό, για μια υπόθεση που δεν μας αφορά. Ίσα ίσα, ο χειρισμός του θέματος από τις αμερικανικές αρχές δίνει κρέντιτ σε μια απολύτως ψευδή εικόνα που λέει ότι στις ΗΠΑ, στις “πολιτισμένες χώρες”, υπάρχει ισονομία. Το σύστημα που επιτρέπει στους υπεύθυνους της Λίμαν και της AIG να ξεκοκαλίζουν τα δισεκατομμύρια των μπόνους είναι “άτεγκτο” έναντι των επωνύμων, σε νομικά ζητήματα που άπτονται της ατομικής ηθικής. Ο Κλίντον διασύρθηκε για την υπόθεση Λιουίνσκι, αλλά ουδείς τού προσήψε ότι για να αποσπάσει την προσοχή από τον λεκέ στο μπλε φόρεμα διέταξε τον βομβαρδισμό του μοναδικού εργοστασίου στο Σουδάν που παρήγε φάρμακα.
Εάν ο Στρος Καν βίασε την κοπέλα, να τιμωρηθεί. Η όποια τιμωρία όμως δεν αποτελεί κάθαρση ούτε το ηθικό δίδαγμα που προκύπτει είναι ότι “υπάρχει θεός”. Σε ό,τι μας αφορά, το μόνο που μπορούμε να κρατήσουμε ως αναλογία είναι ένα αντεπιχείρημα στη ρητορική περί χώρας διεφθαρμένων και ανόμων. Αλλά και αυτό είναι δευτερεύον. Οι πολιτικές του ΔΝΤ προχωρούν και χωρίς τους Στρος Καν, κι αυτές πρέπει να αντιπαλέψουμε.
Πηγή: www.avgi.gr
Δημοσιεύθηκε στις 17/05/2011
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire