Ένας "σημιτοφύλακας" από τα παλιά μιλά για τη "χώρα του Καστανίδη"...

EMΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ 

Τρόιχαντ

ΤΟΥ Ι. Κ. ΠΡΕTΕΝΤΕΡΗ

«ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ να σας σώσουµε, αλλά εσείς θέλετε να σωθείτε;». Το ερώτηµα αυτό θέτουν πλέον όλοι οι ευρωπαίοι παράγοντες, κάθε επιπέδου και αρµοδιότητας, στους έλληνες συνοµιλητές τους.  
∆ΙΟΤΙ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ αυτό που έχει πέσει στο τραπέζι των διαπραγµατεύσεων δεν είναι οι διάφορες αστοχίες και καθυστερήσεις του Προγράµµατος Προσαρµογής, αλλά οι πραγµατικές προθέσεις της κυβέρνησης. Θέλει ή δεν θέλει; Μπορεί ή δεν µπορεί;
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ είναι εξαιρετικά κρίσιµο. Οι διαπραγµατεύσεις που λέγαµε δεν αφορούν ένα αλλά τρία πράγµατα, εξίσου ζωτικά για την Ελλάδα.  
ΠΡΩΤΟΝ, την εκταµίευση των υπολοίπων δόσεων του Μνηµονίου, περίπου 45 δισ. ευρώ.
∆ΕΥΤΕΡΟΝ, την επιµήκυνση της αποπληρωµής των αρχικών 110 δισ. ευρώ και τη µείωση του επιτοκίου τους.
ΤΡΙΤΟΝ, ένα νέο δάνειο 60 δισ. ευρώ για τις δανειακές ανάγκες της διετίας 2012-2013.
ΚΑΝΕΙΣ φυσικά δεν πρόκειται να µας χαρίσει τίποτα. Ωστόσο, οι όροι και προϋποθέσεις είναι ήδη γνωστοί: Μνηµόνιο, µεσοπρόθεσµο σχέδιο και αποκρατικοποιήσεις. Με τις αποκρατικοποιήσεις να αποκτούν ιδιαίτερη σηµασία διότι τα έσοδα από αυτές θα πάνε απευθείας στη µείωση του χρέους.
ΟΤΑΝ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ είχε δεσµευτεί τον Φεβρουάριο για ένα πρόγραµµα ύψους 50 δισ. ευρώ είχαµε αναρωτηθεί: και ποιος θα υπογράψει; Ε∆Ω ΥΠΑΡΧΟΥΝ σήµερα νέοι σταθµοί του Μετρό που είναι έτοιµοι, αλλά δεν λειτουργούν επειδή κάποια µηχανήµατα είναι της… Siemens και κάποιοι φοβούνται να τα παραλάβουν. Καλώς ή κακώς, ζούµε στη χώρα του Καστανίδη, όπου η ευαισθησία είναι συνήθως ο φερετζές της ευθυνοφοβίας και της κουτοπονηριάς.


ΚΑΤΙ όµως το οποίο δεν έχουµε καταλάβει µόνο εµείς. Γι’ αυτό οι Γερµανοί και οι άλλοι πιέζουν να ανατεθούν οι ιδιωτικοποιήσεις και η αξιοποίηση της δηµόσιας περιουσίας όχι στον κατά τοµέα αρµόδιο υπουργό (που δεν θα κάνει τίποτα…) αλλά σε έναν ειδικό αυτόνοµο οργανισµό.

Υπόψη ότι ξέρουν τη δουλειά διότι την έχουν ξανακάνει. Και έχουν µοντέλο να προτείνουν.

ΟΤΑΝ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ενώθηκε ξανά το 1990, η οµοσπονδιακή κυβέρνηση βρέθηκε µε όλα τα σκουπίδια µιας κοµµουνιστικής χώρας στα χέρια της.

ΤΙ ΕΚΑΝΕ; Εφτιαξε έναν ανεξάρτητο οργανισµό, την Τρόιχαντανσταλτ, και του ανέθεσε να καθαρίσει το θέµα.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ; Γερµανικού τύπου. Μέσα σε τέσσερα χρόνια η Τρόιχαντ αναδιάρθρωσε, πούλησε ή έκλεισε 8.500 κρατικές επιχειρήσεις της Ανατολικής Γερµανίας και παραχώρησε σε ιδιώτες 25 εκατ. στρέµµατα γης. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ αυτό το µοντέλο και στην Ελλάδα; Από τη στιγµή που είµαστε η τελευταία κοµµουνιστική χώρα της Ευρώπης, δεν βλέπω γιατί όχι.

ΝΑ ΘΥΜΙΣΩ, βεβαίως, ότι ο πρώτος πρόεδρος της Τρόιχαντ δολοφονήθηκε από τροµοκράτες. Αυτό φυσικά δεν εµπόδισε τους Γερµανούς να τελειώσουν τη δουλειά!