Η κοιλάδα του θανάτου

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΠΙ ΤΡΕΙΣ δεκαετίες και βάλε, η µέση θητεία των κυβερνήσεων της Μεταπολίτευσης ήταν τριάµισι χρόνια. Απότο 2007, όµως, όταν ξεκίνησε η οικονοµική κρίση, ο χρόνος κυβερνητικής ζωής έχει λιγοστέψει. Κάπου µεταξύ 16 και 18 µηνών, το βήµα των κυβερνήσεων γίνεται µετέωρο. Θυµάστε τον Καραµανλή την άνοιξη του 2009; Εψαχνε παράθυρο εκλογών. Το ερώτηµα είναι αν ηκυβέρνηση Παπανδρέου βρίσκεται στην ίδια κατάσταση.

ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ του Εβρου είναι ακόµη στα χαρτιά. Στην Κερατέα η Αστυνοµία σάλπισε υποχώρηση. Το πρόβληµα των δηµόσιων εσόδων και της φοροδιαφυγής παραµένει. Οι µετατάξεις από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε άλλες δηµόσιεςυπηρεσίες καθυστερούν και µαζί η εξυγίανσή της. Από τον Φεβρουάριο και µετά – µε πιθανό σηµείο χρονικής αφετηρίας τη συνέντευξη Τύπου της τρόικας όπου πρωτοβγήκε στον αέρα το πρόγραµµα ιδιωτικοποιήσεων 50 δισ. – ηκυβέρνηση είναι σαν καράβι που έκοψε τις µηχανές µεσοπέλαγα.

Είναι άραγε η κόπωση του λεγόµενου midterm, όταν πλησιάζει το µέσον της θητείας; Ή µήπως η πολιτική κατάρα του δεκαοκτάµηνου; Η αλήθεια είναι πως δεν πιάνουµε τους στόχουςτου Μνηµονίου – όπως φάνηκε από την οριστικοποίηση του ελλείµµατος του 2010 στο 10,5% του ΑΕΠ. Ακόµη χειρότερα: η κυβέρνηση έχασε χρόνο. Για να βγούµε από την κοιλάδα του οικονοµικού θανάτου και να πάψουν να µας έχουν στην άκρη του κανονιού οι αγορές, χρειαζόταν µια γενναία παρέµβαση σαν το Ασφαλιστικό ανά δίµηνο. Αντ’ αυτού, η κυβέρνηση προτίµησε τα πασαλείµµατα µε τα φορτηγά και τα φαρµακεία. Εξ ου και η επιβράδυνση.
 

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, η κυβέρνηση Παπανδρέου βρίσκεται ανάµεσα σε δύο µέτωπα. Αµφότερα στατικά προς το παρόν. Το Ανατολικό Μέτωπο είναι µε τους Φωτόπουλους της συµπολίτευσης που έχουν επιλέξει ως πεδίο µάχης τη ∆ΕΗ. Το ∆υτικό Μέτωπο είναι µε την τρόικα. Στην Ουάσιγκτον, τις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο ξέρουν ότι το Μνηµόνιο δεν υλοποιείται. ∆ιστάζουν όµως προς το παρόν να πάνε σε µια γενική αµφισβήτηση της κυβερνητικής οικονοµικής πολιτικής. Η τρόικα έστειλε ένα τεχνικό κλιµάκιο που ασκεί στοχευµένη κριτική στα επιµέρους: ας πούµε, τις «τρύπες» του ΟΑΕ∆.

Προς Ανατολάς, η κυβέρνηση αντιµετωπίζει τις εφεδρείες του πολιτικού ανορθολογισµού της Μεταπολίτευσης. Προς ∆υσµάς, όµως, οι στρατηγικές είναι ορθολογικές. Τι θα κερδίσει η τρόικα λέγοντας πως η οικονοµική πολιτική της Αθήνας είναι γυµνή; Η κρίση που θα προκαλέσει θα φέρει εκλογές. Σε τι θα ωφελήσουν όµως αυτές τους στόχους της; Συµπέρασµα: η απειλή των εκλογών συνήθως λειτουργούσε αποτρεπτικά στο εσωτερικό. Τούτη τη φορά, φαίνεται ότι λειτουργεί µε τον ίδιο τρόπο και στο εξωτερικό.