Κυπριακός χουλιγκανισμός

ΕΦΗΜΕΡΑ

Δολοφόνοι για το ποδόσφαιρο;

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΟΤΑΝ οι Τούρκοι λίντσαραν τον Τάσο Ισαάκ και είδαμε να τον χτυπάνε με λύσσα ενώ αυτός βρισκόταν στο έδαφος, σοκαριστήκαμε από το πόσο μίσος μπορούν να νιώθουν οι άνθρωποι που να χτυπάνε έναν άγνωστο με τόσο μένος έχοντας επίγνωση πως αυτό μπορεί να επιφέρει τον θάνατό του. Πιστεύαμε πως δεν μπορεί άνθρωπος να συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο. Είπαμε όμως πως είναι Τούρκοι και είναι εχθροί μας. Υπάρχει ένα μίσος στα γονίδια.
Όταν πριν λίγες μέρες κάποιοι σκότωσαν έναν άνθρωπο χαράματα μέσα στο δρόμο μόνο και μόνο γιατί ήθελαν να του πάρουν την κάμερα που κρατούσε για να καταγράψει τη σκηνή της γέννησης του παιδιού του, και πάλι μας σόκαρε το γεγονός.
Πώς είναι δυνατό να χτυπάς κάποιον, κάποιον άγνωστο, τόσο βίαια, για τον οποιονδήποτε λόγο; Και πάλι όμως είπαμε πως είναι ένας πόλεμος της άγριας δύσης που έχει μεταφερθεί στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις.
Τώρα βλέπουμε σκηνές μέσα σε καφετερίες, δίπλα από τα σπίτια μας. Με δράστες ανθρώπους που μπορεί να είναι τα παιδιά γνωστών μας, συνηθισμένων ανθρώπων. Εισβάλλουν με λύσσα σε ένα μέρος και χτυπάνε αγνώστους μόνο και μόνο επειδή υποστηρίζουν άλλη ποδοσφαιρική ομάδα από τη δική τους. Τα κτυπήματά τους μπορεί να αποβούν μοιραία για τη ζωή κάποιου.
Οι μολότοφ που πετάνε στον κλειστό χώρο μπορεί να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες ζημιές. Μπορεί ακόμα και να σκοτώσουν ανθρώπους, όπως έγινε πριν λίγες μέρες στην Αθήνα. Και προφανώς έχουν επίγνωση για αυτό. Θα έπρεπε να έχουν. Κι όμως το κάνουν.
Σαν άγρια ζώα που χυμάνε στα αθώα θύματά τους. Εκεί όμως ισχύει ο νόμος της ζούγκλας. Δεν υπάρχει λογική. Είναι θέμα επιβίωσης. Πώς είναι δυνατόν σε έναν τόσο μικρό τόπο που λίγο πολύ όλοι από κάπου γνωριζόμαστε, κάποιους κοινούς γνωστούς έχουμε, να μη λειτουργεί κανένα αίσθημα σεβασμού; Καμία συνείδηση του τι κάνουμε, τι μπορεί να προκαλέσουμε για το τίποτα.