Αυτοκριτική του Τύπου για τον νόµο της σιωπής

Επιμελεια: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ που ήξεραν πολλοί αλλά κανείς δεν µιλούσε γι’ αυτό. Από τη στιγµήπου η πουριτανική Αµερική πέρασε χειροπέδες στον DSK, η Γαλλία δεν φαίνεται πια να είναι η χώρα που κανένας δεν ενδιαφέρεται να σκύψει στην κλειδαρότρυπα της κρεβατοκάµαρας, αλλά ο τόπος µιας ιδιότυπης οµερτά. Και το δηµοσιογραφικό Παρίσι έχει αρχίσει να κάνει την αυτοκριτική του. «Αισθανόµασταν ότι ήµασταν ανώτεροι από τους Αµερικανούς και τους Βρετανούς τηρώντας την αρχή της προστασίας της ιδιωτικής ζωής» εξοµολογείται στους «Νιου Γιορκ Τάιµς» ο Πιερ Ασκί, ένας από τους εγκυρότερους πολιτικούς σχολιαστές στη Γαλλία και συνιδρυτής της ειδησεογραφικής ιστοσελίδας Rue89.
«Εµείς οι δηµοσιογράφοι, όµως, δεν κάναµε τη δουλειά µας όπως θα έπρεπε. Κάναµε κατάχρηση κρατώντας µυστικά. Πρέπει να επανακαθορίσουµε τον ρόλο µας και τα όρια της ιδιωτικότητας» αναφέρει. Ενα από τα µυστικά που φύλαξε ο ίδιος ήταν η ερωτική σχέση που είχε συνάψει ο πρώην υπουργός Εξωτερικώντης Γαλλίας µε την κόρη του υπουργού Αµυνας της Συρίας. «∆εν έγραψα γι’ αυτό γιατί υποτίθεται ότι ήταν ζήτηµα της ιδιωτικής του ζωής. Εκανα λάθος. Η σχέση εκείνη είχε επιπτώσεις στην εξωτερική πολιτική της Γαλλίας». Ο Πιερ Ασκί ψέγει τον εαυτό του και τους συναδέλφους του ότι κανένας έξω από τα όρια του µιντιακού χωριού δεν έµαθε πως η υποψήφια των Σοσιαλιστών Σεγκολέν Ρουαγιάλ και ο επικεφαλής του κόµµατος Φρανσουά Ολάντ είχαν χωρίσει από κλίνης όταν η πρώτη διεκδικούσε την εκλογή της στις προεδρικές εκλογές του 2007.

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. Καλά κρυµµένα µυστικά υπήρχαν και στην περίπτωση του Ντοµινίκ Στρος-Καν. Ο ανταποκριτής του ραδιοφωνικού σταθµού RMC στις ΗΠΑ Γιανίκ Ολάντ ταξίδευε συχνά στην Ουάσιγκτον µε την Air France.«Το πλήρωµα µού περιέγραφε τον DSK ως έναν δύσκολο επιβάτη που είχε µια συµπεριφορά εκτός τόπου απέναντι στις αεροσυνοδούς. Μια φορά το πρόβληµα λύθηκε από µια αεροσυνοδό µε δυο χαστούκια» δηλώνει σήµερα. Για τα γαλλικά Μέσα, ωστόσο, ο DSK δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένας seducteur, ένας γόητας που δεν άφηνε ασυγκίνητη καµία γυναίκα. Και όποιος επιχείρησε να σηκώσει το καπάκι, όπως ο δηµοσιογράφος της «Λιµπερασιόν» Ζαν Κατρεµέρ που έγραψε ότι η συµπεριφορά του Στρος-Καν απέναντι στις γυναίκες «άγγιζε τα όρια της σεξουαλικής παρενόχλησης», κατηγορήθηκε από τους συναδέλφους του ότι πέρασε την κόκκινη γραµµή. Η δηµοσιογραφική Γαλλία ετοιµάζεται τώρα να αναθεωρεί τη στάση της. Η αριστερή «Λιµπερασιόν» αναγνώριζε χθες στο κύριο άρθρο της ότι «ο γαλλικός Τύπος προστάτευε τον διευθυντή του ∆ΝΤ». Και άλλοι βλέπουν τη ρίζα του λιµπερτίνικου πνεύµατος στο µοναρχικό παρελθόν της χώρας.

«Η Γαλλία είναι ακόµη ένας είδος µοναρχίας που διατηρεί την αριστοκρατική ηθική του 18ου αιώνα» δηλώνει ένας δηµοσιογράφος. «Ο µεγαλοκτηµατίας έχει δικαιώµατα πάνω στις γυναίκες· ο βασιλιάς έχει τις µετρέσες του».

Πηγή: Τα Νέα
Δημοσιεύθηκε στις 18/05/2011