Ενδεικτικό παράδειγμα αυτής της θλιβερής για τον τόπο εξέλιξης (θλιβερή γιατί η Κύπρος έχει όσο ποτέ ανάγκη ένα πραγματικό αριστερό κόμμα, ανάχωμα αντίστασης σε ξένες και εσωτερικές μεθοδεύσεις), είναι και η πρόσφατη ανιστόρητη (τουλάχιστον) δήλωση του ΓΓτου ΑΚΕΛ, ότι δήθεν το 2004 αναχώρησε ο Τ. Παπαδόπουλος για τη Νέα Υόρκη «με εντολή από το Εθνικό Συμβούλιο όχι σε χρονοδιαγράμματα, διαιτησία και δημοψηφίσματα χωρίς προϋποθέσεις!».
Πρόκειται για ωμή διαστρέβλωση νωπών ακόμα ιστορικών γεγονότων, αφού είναι τοις πάσι γνωστό ότι μαζί με τον Τ. Παπαδόπουλο, αναχώρησε και το Εθνικό Συμβούλιο, καθώς και ότι την κρίσιμη στιγμή, οι ηγέτες του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ, Χριστόφιας και Αναστασιάδης, με μια φωνή, τον πίεσαν φορτικά να αποδεχθεί και την επιδιαιτησία και τα χρονοδιαγράμματα και το δημοψήφισμα χωρίς προϋποθέσεις. Οι πιέσεις τους τελικώς καρποφόρησαν, παρ’ όλα αυτά, ο αείμνηστος ηγέτης, έχοντας πάντοτε συναίσθηση του βάρους του αξιώματός του, ισχυρή αξιοπρέπεια και ανυπέρβλητο πολιτικό ανάστημα, δεν επέρριψε την ευθύνη σε κανένα άλλον, πλην του εαυτού του.
Αντιθέτως, τώρα, στην προσπάθεια της να απαμβλύνει τη δεινή θέση στην οποία βρίσκεται ο Πρόεδρος, η ηγεσία του ΑΚΕΛ, επιχειρεί να ισοσταθμίσει, (παραχαράσσοντας)
τα τότε γεγονότα, με τα σημερινά, όταν όντως ο νυν Πρόεδρος, ενώ αναχώρησε από την Κύπρο για τη Νέα Υόρκη έχοντας τα τρία «ΟΧΙ» του Εθνικού Συμβουλίου στις αποσκευές του, επέστρεψε χωρίς αυτά, αφήνοντάς τα στο Greentree.
Ενα άλλο κρούσμα «νεωτερίζουσας», για αριστερό κόμμα, ιδεολογικοπολιτικής συμπεριφοράς, είναι η αιτιολόγηση της θέσης του ΑΚΕΛ (η ηγεσία του ΔΗΣΥέτρεχε να κρυφτεί για να μην συμμετάσχει στη σχετική ψηφοφορία!) για καταψήφιση στη Βουλή της πρότασης για αποπομπή του Ντάουνερ. Λίγα λεπτά προηγουμένως, τόσο το ΑΚΕΛ, όσο και τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα είχαν εγκρίνει ψήφισμα στο οποίο καυτηριαζόταν ο βλαπτικός του ρόλος.
«Οι όποιες πρωτοβουλίες λαμβάνονται θα πρέπει να γίνονται κατανοητές και αποδεκτές, τουλάχιστον απ’ όσους καλόπιστα μας κρίνουν στον διεθνή και ευρωπαϊκό χώρο», είπε ο εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ για τη στάση του κόμματός του. Τουτέστιν επειδή δεν είναι «αποδεκτές» από κάποιους στον διεθνή και ευρωπαϊκό χώρο οι καταστροφικές για την Κύπρο μεθοδεύσεις του κυρίου αυτού, -αλήθεια ποιος καλόπιστος κριτής όταν τον ενημερώσουμε για τα έργα και ημέρες Ντάουνερ στην Κύπρο δεν θα μας κατανοήσει;- να τον αφήσουμε ήσυχο να τις συνεχίσει!
Με άλλα λόγια, τόσο το ΑΚΕΛ όσο και η πλειοψηφία της ηγεσίας του ΔΗΣΥ, που επαναλαμβάνω, έτρεχε να κρυφτεί κατά την ψηφοφορία, επιλέγουν, από το να μην γίνουν «κατανοητοί» σε κάποιους ξένους σίγουρα όχι στον Ρώσο ΥΠΕΞ Σ. Λαβρόφ που έγκαιρα προειδοποιούσε για το ποιόν του Ντάουνερ- να αφήσουν το πεδίο στον Αυστραλό πρώην πολιτικό, ελεύθερο να συνεχίσει μια «δουλειά», που όλοι κρίνουν επιζήμια για τον τόπο.
Αραγε, δεν είναι αυτές οι λογικές που μας είχαν οδηγήσει στο έκτρωμα του σχεδίου Ανάν, το οποίο μέρος της ηγεσίας των δύο αυτών κομμάτων, είχε κάνει ασμένως αποδεκτό, με κύριο γνώμονα ότι «μόνον έτσι θα μας κατανοούσαν οι ξένοι;» Και καλά ο ΔΗΣΥ, ως το κατεξοχήν φιλελεύθερο, μεγαλοαστικό κόμμα -διαχωρίζω τα ανυπότακτα λαϊκά στρώματα του Συναγερμού που συντάχθηκαν κατά της ηγεσίας τους- και όπως κάθε τέτοιο κόμμα διεθνώς, παραδοσιακά εμφανίζει ισχυρή δεκτικότητα σε επιρροές από ξένα κέντρα αποφάσεων. Το ΑΚΕΛ; Αισθάνεται συνεπές προς την ίδια του την ιστορία με τέτοιες μεταλλάξεις; Οι χιλιάδες των ψηφοφόρων του κόμματος που τόσο στις βουλευτικές όσο και στις δημοτικές, του απέστρεψαν επιδεικτικά το πρόσωπο, δεν έγιναν αντιληπτοί;
Ευτυχώς σε παγκόσμιο επίπεδο, εξακολουθούν να επικρατούν και να εξελίσσονται αυθεντικά προοδευτικές - αριστερές κυβερνήσεις και κινήματα, που επιμένουν να ιεραρχούν ως πρώτιστο, όχι την ευαρέσκεια των ξένων, αλλά το συμφέρον των λαών τους. Και μας δείχνουν τον δρόμο.
*Ο Γιώργος Χριστοδουλίδης είναι δημοσιογράφος, λογοτέχνης.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire