Είναι δυνατόν άνθρωποι σε μια ευρωπαϊκή χώρα (στην Ελλάδα) να καταλήγουν να ψάχνουν στα σκουπίδια να βρουν τροφή;

ΕΦΗΜΕΡΑ

Πώς φτάσαμε ώς εδώ;

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΑΚΟΥΣ ιστορίες και θλίβεται η ψυχή σου. Είναι δυνατόν άνθρωποι σε μια ευρωπαϊκή χώρα (στην Ελλάδα) να καταλήγουν να ψάχνουν στα σκουπίδια να βρουν τροφή; Άνθρωποι που μέχρι πριν ένα χρόνο είχαν σπίτι, δουλειά, με ένα καθώς πρέπει επίπεδο ζωής, να είναι σήμερα άστεγοι; Κι όμως είναι πολύ εύκολο εν τέλει. Έχεις βρει μια δουλειά, νομίζεις πως όλα πάνε καλά και αγοράζεις ένα σπίτι με δάνειο. Ξαφνικά χάνεις τη δουλειά σου, στην ίδια μοίρα βρίσκεται και η/ο σύντροφός σου, δεν μπορείς να αποπληρώσεις το δάνειο, έχεις χίλια δυο άλλα έξοδα για να συντηρείς την οικογένειά σου, οι όποιες αποταμιεύσεις -αν υπάρχουν- γρήγορα εξαντλούνται, δεν έχεις τίποτα να πουλήσεις ή ακόμα κι αν έχεις, κανείς δεν αγοράζει πια και μπαίνεις σε μία ουρά για να εξασφαλίσεις συσσίτιο.
Ψάχνεις σε στοίβες από μεταχειρισμένα ρούχα που κάποιοι έστειλαν για να πάρεις στα παιδιά σου να φορέσουν και στο χειρότερο σενάριο, βρίσκεσαι άστεγος, να κοιμάσαι σε μια κούτα σε κάποιο πάρκο, σε έναν υπνόσακο σε κάποιο γκαράζ. Εικόνες που έβλεπες άλλοτε σε άλλες χώρες και δεν μπορούσες να ερμηνεύσεις. Πώς ένας άνθρωπος είναι δυνατόν να μην έχει καν στέγη; Δεν μπορεί να δουλέψει κάπου, οπουδήποτε, με έναν έστω ασήμαντο μισθό για να μπορεί να έχει στέγη, αναρωτιόσουνα; Πώς, όμως, μπορείς με έναν ασήμαντο μισθό να έχεις στέγη με τις σημερινές τιμές ενοικίων; Ποιος σου ενοικιάζει χωρίς εγγύηση; Ποιος διαθέτει την περιουσία στον άλλο χωρίς να είναι σίγουρος πως θα μπορεί ο άλλος να καταβάλλει το ενοίκιο; Να δραπετεύσεις να πας πού; Σε ποια χώρα είναι καλύτερα τα πράγματα; Πού πας χωρίς κάποιο κομπόδεμα για την αρχή;
Ακούς για παιδιά που πεινάνε και δεν μπορείς να φανταστείς πώς είναι δυνατόν, στις σύγχρονες κοινωνίες, σε ευρωπαϊκές πόλεις, να υπάρχουν παιδιά που πάνε στο σχολείο πεινασμένα.
Κι όμως. Αν απλά υπάρχει μια στέγη για να ζουν οι άνθρωποι κι ένα μικρό ή καθόλου εισόδημα, είναι δυνατόν να μην υπάρχουν λεφτά ούτε για αρκετό φαγητό.
Πώς φτάσαμε έτσι; Κι ο εχθρός είναι αόρατος. Δεν ξέρεις πώς να αγωνιστείς, εναντίον ποιου να πολεμήσεις για να αλλάξεις τη μοίρα σου.