Κύπρος : Η λαμογιά και η διαπλοκή μέρος του κώδικα δεοντολογίας

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Κοινωνία των στρεβλώσεων 

Ένα πολιτικό σύστημα, το οποίο στα δύσκολα καταφεύγει στην πεπατημένη («είμαστε μικροί και αδύνατοι» ή «έλα μωρέ, όλοι τρώνε…» 

Του Κώστα Βενιζέλου

ΣΤΗΝ Κύπρο έχουν αναπτυχθεί διαχρονικά «θεωρίες», οι οποίες καλλιεργούν την παραδοξότητα, τις στρεβλώσεις. «Θεωρίες», που αναπτύσσουν την ομηροποίηση της χώρας και της κοινωνίας. Μια ελίτ, πολιτική, οικονομική και πνευματική, προωθεί λογικές που παραπέμπουν σε πρακτικές αυτοχειρίας. Αυτή η ελίτ παράγει μια προσέγγιση, η οποία στο Κυπριακό παρουσιάζεται ως η «εκσυγχρονιστική» θεώρηση, η οποία θέλει να καταστήσει το αυτονόητο ανέφικτο και μη διεκδικούμενο: Απαγορευμένες λέξεις η απελευθέρωση, «μετριοπάθεια» η προσαρμογή στα κατοχικά δεδομένα. «Μετριοπάθεια» η εσαεί εξάρτηση από την Τουρκία και τη Βρετανία αλλά και η μετάπτωση του κράτους σε προτεκτοράτο, ακόμη και τώρα που είναι μέλος της Ε.Ε. Το Κυπριακό έγινε για κάποιους εντός και εκτός Κύπρου… επάγγελμα. Βόλεψε πολλούς η λογική του αδύναμου, του παραδομένου και συνέβαλε στην ανάπτυξη ενός φοβικού συνδρόμου. Καλλιέργησε την αμυντικογενή στάση σε όλα τα θέματα, δημιουργώντας διαχρονικά διαχειριστές που είναι επιρρεπείς σε αυτογκόλ.

Μια κοινωνία έχει φοβίες όταν δεν την αφήνουν ελεύθερα να λειτουργήσει. Επιχειρείται η ανάπτυξη λογικών, σύμφωνα με τις οποίες οι πολίτες είναι «υποχρεωμένοι» να κάνουν εκπτώσεις παντού και να προσαρμόζονται στις υποδείξεις των δυνατών.
Η ατιμωρησία, όπως έγινε και στην περίπτωση του μεγάλου σκανδάλου στο χρηματιστήριο, αποθρασύνει τους «συνήθεις πρωταγωνιστές». Αυτούς που θεωρούν τη λαμογιά και τη διαπλοκή μέρος του κώδικα δεοντολογίας. Αυτούς που κολλούν στις εκάστοτε εξουσίες, για να απολαμβάνουν «ασυλία».
Η υπεροψία, η αλαζονεία, η ανεπάρκεια, η κυριαρχία των μέτριων στο πολιτικό προσωπικό, δεν μπορούν πάντα να περνούν χωρίς να έχει επιπτώσεις η κοινωνία. Αποκορύφωμα η φονική έκρηξη στο Μαρί, που δεν ήταν δυστύχημα, δεν ήταν τυχαίο γεγονός. Ήταν έγκλημα, με πολλούς μικρούς ή μεγάλους υπεύθυνους. Το Μαρί ήταν η επιβεβαίωση ότι το κράτος είναι γυμνό και το πολιτικό σύστημα ανεπαρκές.
Η διατήρηση, όμως, αυτού του στάτους κβο στο πολιτικό σύστημα, οφείλεται και στην απάθεια των πολιτών. Διατήρησε ένα πολιτικό σύστημα, το (πολιτικό) προσωπικό του οποίου, στην πλειοψηφία του αναλώνεται στο…σβήσιμο λαπόρτων και σκοτώνεται για μια τηλεοπτική, ραδιοφωνική ατάκα. Για μια φωτογραφία στις εφημερίδες. Διατήρησε ένα πολιτικό σύστημα, το οποίο στα δύσκολα καταφεύγει στην πεπατημένη («είμαστε μικροί και αδύνατοι» ή «έλα μωρέ, όλοι τρώνε…»).
Η διαχρονικά παθητική αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων -έναντι των διαχειριστών του Κυπριακού και της διακυβέρνησης- από τους πολίτες, δημιούργησε ανοχή και ενεθάρρυνε τις στρεβλώσεις στο σύστημα. Εάν δεν αλλάξουμε, θα θριαμβεύει η ανεπάρκεια και η επικίνδυνη μετριότητα.