Πολλά παράξενα αλλά και ο μεγάλος Μητροπάνος

Τι συμβαίνει;

Του Λευτέρη Π. Παπαδόπουλου

Απέναντι από το σπίτι του Ακη Τσοχατζόπουλου, λίγο λοξά, υπάρχει ένα τοιχαλάκι, ύψους δυο μέτρων και μήκους περίπου δέκα. Σ' αυτό το τοιχαλάκι, άγνωστοι έγραψαν με μαύρη μπογιά και μαύρα κεφαλαία γράμματα «Δόξα, τιμή στο Γρίβα Διγενή, Ελλάς - Κύπρος - Ενωσις». Το σύνθημα το είδα την Τρίτη το πρωί, κατά τις 11. Και αναρωτήθηκα: τι συμβαίνει; Και πώς θυμήθηκαν κάποιοι, μέρες που είναι, τον Γρίβα και την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα;

Δεν πρόκειται, φυσικά, να πάρω απάντηση. Την ίδια ώρα, πάντως, στη γύρω περιοχή, οι κάδοι των σκουπιδιών ήταν ξέχειλοι! Ξανά και πάλι: τι συμβαίνει; Εχουν απεργία οι εργάτες καθαριότητας του Δήμου; Μολονότι τα παρακολουθώ όλ' αυτά, δεν άκουσα κάτι για απεργία τους. Και μια και βρίσκομαι σ' αυτή τη γειτονιά: στα σκαλοπάτια της οικίας του Ακη καθόταν ένας νέος άντρας, με μια βέσπα δίπλα του, και έτρωγε ένα σάντουιτς. Αστυνομικός; Ποιος ξέρει...

Δεν ήταν πάντως αστυνομικός ο χοντρούλης κύριος με το μπουφάν και το τζιν που ανηφόριζε τη Διον. Αρεοπαγίτου. Γιατί μόλις με είδε και μου φώναξε «χρόνια πολλά», μου έκλεισε πονηρά το μάτι και έπιασε να τραγουδάει: «Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα/ που 'χουν καρδιά μεγάλη...». Την ίδια ώρα, άνοιγε η πόρτα του Κορυδαλλού, για να μπει μέσα, να προφυλακιστεί ο πρώην - και κατ' επανάληψιν - υπουργός.

Τελευταία φορά που συνάντησα τον Τσοχατζόπουλο ήταν πριν από έναν μήνα στη Ροβέρτου Γκάλι. Οδηγούσε ένα λευκό, ταλαιπωρημένο αυτοκίνητο. Είπαμε μερικές κουβέντες στο πόδι. Ηταν πολύ στενοχωρημένος, αλλά πίστευε πως η περιπέτειά του με τη Δικαιοσύνη θα είχε αίσιο τέλος. Τα ίδια μού είχε πει και προ διμήνου στην ταβέρνα της Μίνας! Ετρωγε με τη γυναίκα του, μεσημέρι, και με το μικρό τους γιο. Τον ρώτησα: «Πώς κυκλοφορείς με το παιδί; Πέφτουν δεκάδες γιαούρτια στους δρόμους εναντίον των πολιτικών». Γέλασε και μου απάντησε με βεβαιότητα: «Καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται!».

Θα τελειώσω το σημερινό χρονογράφημα, που κλείνει τη μεταπασχαλινή εβδομάδα (Διακαινησίμου) με λίγα λόγια για έναν σπουδαίο τραγουδιστή, τον Δημήτρη Μητροπάνο, που έφυγε από κοντά μας την περασμένη Τρίτη. Το πρώτο που θέλω να πω είναι πως ο Μητροπάνος ήταν έντιμος, καθαρός άνθρωπος, με μπέσα και λαϊκό ήθος. Δεν ψεύτιζε. Κι αυτό φαινόταν και στον τρόπο που τραγουδούσε.

Ιδιόρρυθμη φωνή, αντρική, με μια γοητευτική βραχνάδα. Ο Ζαμπέτας ήταν εκείνος που πρώτος τον αναγνώρισε και τού έδωσε ρόλο. Την ανάδειξή του, όμως, την οφείλει κατά τη γνώμη μου στον δίσκο «Αγιος Φεβρουάριος» των Δήμου Μούτση και Μάνου Ελευθερίου. Αριστερός από κούνια, ένα διάστημα φύλαγε βάρδια τις νύχτες, μαζί με άλλους, έξω από το σπίτι του Θεοδωράκη για την προστασία του συνθέτη από τραμπούκους της Δεξιάς.

Είχε μεγάλο θαυμασμό για τον Μίκη. Συνεργάσθηκε μαζί του μόνο μία φορά. Στον δίσκο «Πικροσάββατα» (οι στίχοι είναι δικοί μου). Τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, όμως, τις έκανε με τον Μάριο Τόκα και τον Θάνο Μικρούτσικο.