Κύπρος - Οι ενοχές και ανοχές μιας κοινωνίας

Του Κώστα Βενιζέλου

ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, κουβαλώντας τις ενοχές και ανοχές της, εξαντλεί τις θύμησές της μόνο σε επετειακές συγκεντρώσεις, σε τελετές και μνημόσυνα. Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 ήταν το μεγαλύτερο έγκλημα, τις επιπτώσεις του οποίου ζούμε μέχρι σήμερα με τη συνεχιζόμενη κατοχή και την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Οι ανακοινώσεις, οι εκδηλώσεις, η χρησιμοποίηση του εγκλήματος για τη συσπείρωση της κομματικής πελατείας, ο χρόνος που σβήνει τη μνήμη, συγκαλύπτουν την απάθεια. Κρύβουν προς στιγμή τα άλλα, που κυνηγούν την κοινωνία (οικονομική κρίση, μίζες, διαπλοκές κ.λπ.).
Ακόμη και η πραξικοπηματολογία των προηγούμενων χρόνων έχει ξεφτίσει. Άνθρωποι που πήραν μέρος στο πραξικόπημα βρήκαν μια θέση στο προεκλογικό επιτελείο ή έχουν επαφές με το «αντίπαλο δέος» για «επαγγελματικούς λόγους» (να κοιτάξουν ξανά το ηλεκτρονικό μήνυμα που «έφυγε» κατά λάθος προς τα ΜΜΕ).
Αυτή η κοινωνία ξεχνά κι αυτό δεν έχει να κάνει με το ότι πολλοί δεν έχουν ζήσει τα γεγονότα, αλλά επειδή οι νοοτροπίες της προσαρμοστικότητας κυριαρχούν σε μεγάλο βαθμό. Γι’ αυτό και άνθρωποι με ενεργό ρόλο στο πραξικόπημα επιβραβεύτηκαν πολιτικά και κοινωνικά. Αναδείχθηκαν μεταξύ των πρωταγωνιστών στο πολιτικό σκηνικό. Άνθρωποι που υποστήριξαν με διάφορους τρόπους την ΕΟΚΑ Β (είτε ως μέλη, χρηματοδότες, δικηγόροι) δεν έχουν επιλέξει ως έπρεπε μοναχικές πορείες και πίσω από την κύρια σκηνή απομονωμένοι, αλλά επιζητούν κεντρικούς ρόλους και τους προβολείς στραμμένους προς το μέρος τους.
Όλα αυτά, δίνουν τη δυνατότητα και την ευκαιρία σε νεωτεριστές ιστορικούς αναλυτές να δώσουν και την άλλη διάσταση των γεγονότων. Εκείνη τη διάσταση που φορτώνει τις ευθύνες και στον Μακάριο, στους υπερασπιστές της Δημοκρατίας. Κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Είναι απόρροια της προσπάθειας να έχουν οι Ελληνοκύπριοι ευθύνες για την… εισβολή. Είναι απόρροια της ιδεοληψίας ότι «εφταίξαμε και εμείς». Έτσι διευκολύνονται και οι χειρισμοί για τους «συμβιβασμούς» στο Κυπριακό και της ανάδειξης της υποτέλειας ως την «υπό τις συνθήκες καλύτερη λύση».
Τα γεγονότα του1974 ήταν ξεκάθαρα. Το πραξικόπημα της χούντας και της ΕΟΚΑ Β, στόχευε στην εκπλήρωση των σχεδιασμών που έκπαλαι υπήρχαν: Να διχοτομηθεί η Κύπρος και αυτό στη συνέχεια να νομιμοποιηθεί με δική μας υπογραφή.
Όταν το έγκλημα δεν βρήκε τιμωρία, όταν οι ένοχοι με την ανοχή των πολλών ζητούν και τα ρέστα, τότε πολλά και χειρότερα μπορούν να συμβούν.

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 16/07/2012