Αυτό που ζούμε δεν είναι κυβερνώσα αριστερά, αλλά μια παράσταση από ασκούμενους διαχειριστές του συστήματος

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Εάν ήταν κατά της εκ περιτροπής

Του Κώστα Βενιζέλου

ΕΑΝ ο Άντρος Κυπριανού ήταν εναντίον της εκ περιτροπής Προεδρίας, τότε η θέση που διατύπωσε, θα μπορούσε να είχε μια λογική συνέπεια. Εάν διαφωνούσε με το πνεύμα και τη φιλοσοφία του υπό συζήτηση πλαισίου λύσης του Κυπριακού, τότε θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς ότι αναφερόταν για «μετά τη λύση του Κυπριακού» και όταν «ωριμάσουν οι συνθήκες για εκλογή Τ/κ αριστερού», από το σύνολο των πολιτών και όχι υποχρεωτικά λόγω της ρύθμισης (εκ περιτροπής). Διατυπώθηκε η θέση αυτή από πολιτικό, ο οποίος στηρίζει την εκ περιτροπής προεδρία και είναι υπέρμαχος ενός πλαισίου συμφωνίας, που έχει σαφώς διαχωριστικά στοιχεία.
Ενός πολιτικού, ο οποίος θεωρεί ως καλύτερη συνταγή την εκ περιτροπής προεδρίας, μια φόρμουλα που καταργεί βασικά δημοκρατικά δικαιώματα και αρχές. Με την εκ περιτροπής προεδρία δεν θα έχει το δίλημμα που έθεσε, αλλά θα επιλέξει μεταξύ Τ/κ υποψηφίων. Για αυτό και μάλλον η τοποθέτησή του δεν αφορούσε τη μετά τη λύση, με το περιεχόμενο που την προωθούν, εποχή.
Όσα στελέχη του κόμματος επιχειρηματολόγησαν χθες, διατύπωναν μια αντίφαση, η οποία πήγαζε εν πολλοίς από την αδυναμία πολιτικής ερμηνείας της δήλωσης Κυπριανού. Από τη μια υποστήριζαν την εκ περιτροπής προεδρία και από την άλλη, πρόβαλλαν το επιχείρημα, μεταξύ άλλων, πως στις ΗΠΑ εξέλεξαν Αφροαμερικανό για Πρόεδρο. Ναι, αλλά ο Ομπάμα εκλέγηκε σε ανοικτές εκλογές και καθολικά από τους Αμερικανούς και όχι γιατί ήταν η σειρά των Αφροαμερικανών να θητεύσουν στο ανώτατο αξίωμα της χώρας.
Στη διευκρινιστική δήλωσή του, ο Άντρος Κυπριανού αναφέρθηκε και στο γεγονός ότι το κόμμα του υποστήριξε στο παρελθόν υποψήφιους Προέδρους της «προοδευτικής δεξιάς». Αυτό είναι ένα ιστορικό και πολιτικό γεγονός. Και δεν έγινε ασφαλώς ελλείψει Τουρκοκύπριου αριστερού, αλλά ήταν μια πολιτική επιλογή, που αναπαρήγαγε μια ρεφορμιστική προσέγγιση του κόμματος. Μια προσέγγιση που ανακάλυψε ότι στη δεξιά υπάρχουν και το «κέντρο» (το οποίο από το πουθενά το ανήγαγε σε παράγοντα εξουσίας) και οι «προοδευτικές δυνάμεις». Αυτό ήταν έκπαλαι για το ΑΚΕΛ, σανίδα σωτηρίας και το άλλοθι για τη στήριξη δεξιών πολιτικών.
Η λεγόμενη κυπριακή αριστερά θεωρούσε αμάρτημα να ενδιαφέρεται για την άσκηση διακυβέρνησης και περιοριζόταν στη στήριξη… δεξιών πολιτικών, τους οποίους κατά καιρούς εγκατέλειπε. Ακόμη και προ διετίας, επιχειρείτο δια της αριθμητικής (των ψήφων ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ) να αναδείξει την αποδοχή της κυβερνητικής πολιτικής στο Κυπριακό.
Την ώρα που υποτίθεται ξεπεράσθηκε η προσέγγιση αυτή και υπήρξε το 2008 η αυτόνομη κάθοδος, θα ανέμενε κανείς μια αλλαγή νοοτροπίας. Τη στιγμή, όμως, που αυτό που ζούμε δεν είναι κυβερνώσα αριστερά, αλλά μια παράσταση από ασκούμενους διαχειριστές του συστήματος, τέτοιες τοποθετήσεις δημιουργούν εύλογες απορίες. Για απλά ζητήματα της δικής τους πολιτικής…