ΤΟ ΖΗΤΗΜΑπλέον δεν είναι με ποιο τρόπο και σε ποια μορφή θα εισαχθεί φυσικό αέριο, ποια διεθνής εταιρεία θα το φέρει και τι θα κερδίσει από αυτή την ιστορία η ΑΗΚ. Πιο σημαντικό από αυτά είναι ότι ξαφνικά τίθενται ενώπιον της ηγεσίας γεγονότα, που μπορεί να ανατρέψουν το γεωστρατηγικό ρόλο της Κύπρου, έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν νέες απρόσμενες συμμαχίες και προπάντων συμμαχίες, που μπορεί να αξιοποιηθούν στον αγώνα για τη λύση του Κυπριακού. Διότι αυτό είναι που μας ενδιαφέρει πρωτίστως και όχι αν θα μετατρέψουμε ξαφνικά την Κύπρο σε πετρελαϊκό εμιράτο και αν οι Κύπριοι θα γίνουν σεΐχηδες και θα ξεχειλίζουν τα πετροδόλαρα από τις τσέπες τους. Γιατί αν δεν βρεθεί τρόπος να απελευθερωθεί ο τόπος μας, τι να τα κάνουμε τα κοιτάσματα, που όπως έλεγε χτες στη Βουλή ο διευθυντής Ενέργειας, Σόλων Κασίνης, «εγώ σας λέω ότι 1000% έχουμε φυσικό αέριο». Αν λοιπόν έχουμε 1000% φυσικό αέριο, αν το Ισραήλ επιδιώκει να γίνει σύμμαχος της Κύπρου και της Ελλάδας για να διοχετεύει και το δικό του αέριο στην Ευρώπη, αν υπερδυνάμεις της Ευρώπης όπως η Γερμανία και η Γαλλία ενδιαφέρονται να στηρίξουν την Κύπρο σε αυτή την προοπτική, για να απεγκλωβίσουν την Ευρώπη από τη ρωσική εξάρτηση, αν εταιρείες κολοσσοί από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία μέχρι το Ισραήλ θέλουν να κάνουν δουλειές με την Κύπρο, γιατί γνωρίζουν τα οικονομικά δεδομένα τέτοιας προοπτικής, ε πρέπει επιτέλους να το πάρουμε στα σοβαρά. Εδώ αλλάζει ο γεωστρατηγικός χάρτης της Μεσογείου, δεν γίνεται να ασχολούμαστε σαν να πρόκειται απλώς για μια ακόμα πολυκατοικία, που μπορεί να κτίσει ή να μην κτίσει το Κατάρ.
Η κύρια ευθύνη για τη σωστή διαχείριση ανήκει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος πια έχει στα χέρια του μια ιστορική ευκαιρία. Αυτή την ευκαιρία όμως δεν πρέπει να την αφήνει στα χέρια, ούτε του Αντώνη Πασχαλίδη ούτε του Χάρη Θράσου ούτε και στους κομματικούς ινστρούχτορες, που εδώ και μέρες μας έδιναν την εντύπωση ότι όλα είναι τελειωμένα και θα εκτεθούμε διεθνώς αν δεν προχωρήσουμε όπως αποφασίσαμε πριν από τέσσερα χρόνια, όταν δεν είχαμε μπροστά μας ούτε τη βεβαιότητα κυπριακών κοιτασμάτων, ούτε την εξέλιξη του Ισραήλ (με τα δικά του κοιτάσματα, αλλά και με τη σύγκρουσή του με την Τουρκία), ενώ χτες μάθαμε στη Βουλή από τον πρόεδρο της ΔΕΦΑ, ότι δεν υπάρχει «καμία νομική υποχρέωση» και «ως εκ τούτου, η Πολιτεία έχει την πολυτέλεια να πάρει την πιο συμφέρουσα απόφαση για το καλό του τόπου».
Οφείλει, λοιπόν, ο κ. Χριστόφιας, έστω και τώρα, να μαζέψει την καλύτερη ομάδα τεχνοκρατών, που υπάρχει, τόσο στην ενέργεια όσο και στη γεωπολιτική και να ακούσει τις απόψεις τους, να του κάνουν μελέτες και εισηγήσεις, να του καταθέσουν τα υπέρ και τα κατά κάθε απόφασης, να μελετήσουν το ρόλο του Ισραήλ, της Τουρκίας, της Γαλλίας, της Ελλάδας, της Ρωσίας, ώστε να πάρει την πιο σοφή απόφαση. Γιατί αυτή η απόφασή του μπορεί να σώσει τον τόπο ή μπορεί να τον αφήσει στη μιζέρια των αδιεξόδων του.
aristosm@phileleftheros.com
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire