Η παραγωγή πολιτικής αποτελεί πεδίο ξένο για το κυπριακό πολιτικό γίγνεσθαι

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Η κριτική δέχεται κόκκινη κάρτα

Του Κώστα Βενιζέλου

ΚΟΚΚΙΝΗ κάρτα βγαίνει συνεχώς στην όποια κριτική εκφράζεται και δημιουργείται ένα πολεμικό πεδίο στο εσωτερικό μέτωπο. Είναι προφανές ότι αυτές οι νοοτροπίες όταν συνδυάζονται και με την αλαζονεία της εξουσίας προκαλούν ένα εκρηκτικό μίγμα, με ανυπολόγιστες επιπτώσεις. Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση όχι μόνο δημιουργεί τείχη και εχθρούς, αλλά διαμορφώνει συνθήκες αυτοαπομόνωσής της (πώς ξεκίνησε και με πόσους σήμερα συμβαδίζει).
Η λογική είναι από την αρχή η ίδια και αναπροσαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις και επιδιώκει όχι μόνο να τραβήξει μια γραμμή με τους πολιτικούς αντιπάλους αλλά και να τους στοχοποιήσει.
• Όσοι διαφωνούν με τη διαχείριση του Κυπριακού «δεν θέλουν λύση», είναι «εθνικιστές»… • Όσοι εκφράζονται επικριτικά για τον Πρόεδρο και την ακολουθούμενη πολιτική είναι υπονομευτές… • Όσοι εκφράζουν απόψεις -αφού ρωτήθηκαν- για την απόφαση της ΔΕΦΑ για την εταιρεία που θα προμηθεύσει την Κύπρο με φυσικό αέριο, είναι διαπλεκόμενοι, εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα, συμφέροντα άλλων εταιρειών. Τούτες οι κατηγορίες εάν δεν τεκμηριωθούν θα πρέπει να αποσυρθούν και να αναλάβουν το κόστος όσοι τις διατύπωσαν.

Εάν τεκμηριωθούν, τότε προκύπτει μείζον ηθικό θέμα. Επί του παρόντος, είναι στον αέρα οι κατηγορίες και εκτεθειμένοι όσοι τις διατυπώνουν.
Είναι σαφές ότι εκπέμπεται μια τάση… αλλεργίας στην όποια κριτική εκφράζεται για την κυβερνητική πολιτική. Τούτο, εκ των πραγμάτων εδραιώνει στην κοινωνία ένα ψυχροπολεμικό κλίμα. Εδραιώνει την περιχαράκωση και τον φανατισμό. Η εποχή που κατασκευάζονταν «εχθροί του λαού», έχει περάσει και η κοινωνία δεν μπορεί ούτε να αντέξει τέτοιες λογικές, ούτε και αποδέχεται νοοτροπίες και πρακτικές αυτής της μορφής.
Την ίδια ώρα, στην αντίπερα με την κυβέρνηση όχθη, είναι προφανές πως όσο πλησιάζουν οι εκλογές, οι αντιπολιτευόμενοι επιλέγουν ψηλούς τόνους. Αυτό μπορεί να φορτωθεί στα πέρα του ΑΚΕΛ κόμματα, ανεξαρτήτως εάν ισχύει ή όχι. Δεν μπορούν, όμως, να εκτοξεύονται βαριές κατηγορίες.
Η συνεχής αντιπαράθεση, οι κόντρες αποκλείουν τη συζήτηση. Οι κόντρες είναι η εύκολη οδός, άλλωστε ο διάλογος και η παραγωγή πολιτικής αποτελεί πεδίο αναφορικό και ξένο, κατά βάση, για το κυπριακό πολιτικό γίγνεσθαι. Λέγεται πως σύμπτωμα πολιτισμικής (και πολιτικής) υπανάπτυξης είναι οι διάφορες θεωρίες συνωμοσίας. Η επινόηση εχθρών (π.χ. «της λύσης», της κυβέρνησης) είναι αποτέλεσμα της έλλειψης απαντήσεων είτε στις εξελίξεις είτε στην πραγματικότητα, στην οποία ζούμε. Από εκεί και πέρα, οι πολίτες δεν είναι υποχρεωμένοι να παρακολουθούν μια μελό πολιτική σκηνή. Τα σύνδρομα των κυνηγημένων παραπέμπουν σε μια καταθλιπτική εικόνα.