Για το πολιτικό σύστημα και την πολιτική τάξη η γιορτή συνεχίζεται

«Των οικιών ημών εμπιμπραμένων...»

Χαράλαμπος Ανθόπουλος, Επίκουρος  καθηγητής στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

( Απόσπασμα )

Πώς μπορεί το ελληνικό κράτος να απαιτεί την εκπλήρωση του χρέους της εθνικής και κοινωνικής αλληλεγγύης από όλους τους πολίτες, που αποτελεί πράγματι ένα πατριωτικό και συνταγματικό καθήκον των Ελλήνων πολιτών (άρθρο 25, παράγραφος 4 του Συντάγματος), τη στιγμή που η βουλευτική αποζημίωση εξακολουθεί να είναι ασυνήθιστα υψηλή σε σύγκριση με άλλες χώρες που βρίσκονται στην ίδια ή σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από την Ελλάδα; Για παράδειγμα, οι καθαρές συνολικές αποδοχές των Ισπανών βουλευτών δεν ξεπερνούν τις 35.000 ευρώ, των Πορτογάλων βουλευτών τις 41.000 ευρώ, ενώ των Ελλήνων βουλευτών φθάνουν τουλάχιστον τις 70.000 ευρώ τον χρόνο. Το αληθινό σκάνδαλο βέβαια είναι οι αποδοχές των δυόμισι περίπου χιλιάδων (!) υπαλλήλων της ελληνικής Βουλής (μονίμων και αποσπασμένων), με τους δύο επιπλέον μισθούς τον χρόνο και τα πάσης φύσεως άλλα προνόμιά τους, που καθιστούν την ελληνική Βουλή μια από τις «ακριβότερες» στην Ευρώπη. Το «κόστος της πολιτικής» στην Ελλάδα επιβαρύνεται και από τις υψηλές αμοιβές των διορισμένων από την κυβέρνηση διοικητών και προέδρων των δημοσίων νομικών προσώπων, οι οποίες δεν υπόκεινται στο πλαφόν του μισθού του γενικού γραμματέα υπουργείου (5.981 ευρώ μεικτά τον μήνα).
Μια απλή συγκριτική έρευνα θα αποδείκνυε επίσης ότι η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων στην Ελλάδα, η οποία μετά το μνημόνιο αυξήθηκε κατά 30%, είναι συγκριτικά από τις μεγαλύτερες στον ευρωπαϊκό χώρο, χωρίς μάλιστα να εξαρτάται από τη στοιχειώδη προϋπόθεση της εσωτερικής δημοκρατικότητάς τους, που αποτελεί και συνταγματική επιταγή (άρθρο 29, παράγραφος 1 του Συντάγματος). Φαίνεται λοιπόν ότι για το πολιτικό σύστημα και την πολιτική τάξη η γιορτή συνεχίζεται.