Η βλακεία της απόλυτης αλήθειας
Οποιος πιστεύει σε μια απόλυτη αλήθεια, θεολογική, εθνική, ιδεολογική ή πολιτική, στην ουσία έχει παραιτηθεί από το δικαίωμα της σκέψης.
Στην πραγματικότητα είναι ένας ανυπόφορος βλάκας που λέει τα ίδια και τα ίδια με τη βεβαιότητα πως έχει πάντα δίκιο. Ολοι ξέρουμε τέτοιους ανθρώπους, που μας κουράζουν με τους ατελείωτους μονολόγους τους και τα τσιμενταρισμένα αυτιά τους. Και, καλά, αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν και γραφικοί, και στο σημείο που είναι άτομα να είναι και άκακοι. Τι γίνεται όμως όταν αυτοί οι άνθρωποι συγκροτηθούν σε κίνημα, σε κόμμα ή σε κυβέρνηση; Τότε έχουμε έναν ολοκληρωτισμό που για να επιβιώσει χρειάζεται εχθρούς που να εκπροσωπούν ένα απόλυτο κακό. Αυτοί ήταν οι Εβραίοι, οι Τσιγγάνοι, οι Σλάβοι και οι ομοφυλόφιλοι για τους ναζί, για τους σταλινικούς ήταν η παλιά φρουρά των μπολσεβίκων, οι διανοούμενοι και οι διαφωνούντες. Να μη μιλήσουμε για δικτατορίες της Ευρώπης, της Λατινικής Αμερικής ή του Αραβικού Κόσμου.
Παντού και πάντα έχουμε ένα ακροδεξιό καθεστώς που η θρησκευτική ή ιδεολογική του αναφορά δεν παίζει κανένα ρόλο. Ας μην ξεχνάμε πως η επιστήμη των βασανιστηρίων είναι έργο της Ιεράς Εξέτασης στο όνομα βέβαια του Θεού της Αγάπης. Σήμερα η ανθρωπότητα ζει ένα καινούργιο ολοκληρωτισμό που αναφέρεται σε δύο πολύ συμπαθητικές έννοιες. Την ελεύθερη αγορά και το νεοφιλευθερισμό. Οι φιλεύθεροι ήταν πάντα στην Ιστορία, μια ριζοσπαστική αναφορά σε αντιδιαστολή με τους συντηρητικούς. Ελεύθερη Αγορά στο μυαλό όλου του κόσμου ήταν η ελεύθερη διάθεση των προϊόντων προς όφελος του καταναλωτή, όπου θα είχε το δικαίωμα να διαλέξει το καλύτερο προϊόν στην πιο συμφέρουσα τιμή. Αυτά δυστυχώς είναι προπαγάνδα που επαγγελματίες ψεύτες και συκοφάντες τύπου «Σόμπολου» αναλαμβάνουν έναντι αδρότατης αμοιβής να τα παρουσιάσουν κυρίως μέσα από την τηλεόραση σαν τη μοναδική αλήθεια και το μοναδικό δρόμο. Είναι γνωστό το δόγμα της «ΤΙΝΑ» (δεν υπάρχει εναλλακτική λύση).
Η Ευρώπη δεν είναι μόνο πολιτισμός, φιλοσοφία, διαφωτισμός, γράμματα και τέχνες. Είναι και η μεγάλη μακελάρισσα της Ανθρωπότητας. Να μη μιλήσουμε για τους μακρόχρονους, ενδοευρωπαϊκούς πολέμους ανά τους αιώνες. Να σταθούμε μονάχα στην αποικιοκρατία και στους δύο παγκόσμιους πολέμους του περασμένου αιώνα. Κάθε πόλεμος είχε σκοπό το κέρδος. Πίσω από το κέρδος υπήρχαν βιομηχανίες και τράπεζες. Οι ίδιοι αυτοί κερδοσκόποι οργανισμοί θέλουν ξανά τα ίδια κέρδη, αλλά χωρίς πόλεμο, σε κείνες τις χώρες που οι κυβερνήσεις παραδίδονται άνευ όρων. Παράδειγμα, οι σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ. Είμαι πεπεισμένος πως oι κυβερνώντες αισθάνονται οργανικό μέρος της παγκόσμιας πλουτοκρατικής ελίτ και έχουν πιο συγγενική σχέση με την τρόικα από ό,τι έχουν με αυτό το λαό. Και όπως ξεπουλάνε το δημόσιο πλούτο κοψοχρονιάς, το ίδιο θα κάνουν αύριο και με το Αιγαίο. Το ξέρω, βαριά κουβέντα. Ελπίζω να διαψευστώ. Ποια θα μπορούσε να ήταν η λύση; Εδώ είναι που μας χρειάζεται η σκέψη. Και σκέψη είναι να χάνεις τις αυταπάτες και να εγκαταλείπεις τις παλιές σου βεβαιότητες. Ενα πρώτο ενθαρρυντικό στοιχείο είναι η απαξίωση του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του. Αλλά αυτή η απαξίωση από μόνη της γεννάει κάτι καινούργιο ή αναζωογονεί τις πιο συντηρητικές δυνάμεις που προτείνουν ένα σκληρότερο συντηρητισμό; Η εντυπωσιακή άνοδος της Ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη είναι γεγονός. Και μπορεί ακόμα να μην έχουν πάρει κυβερνήσεις, αλλά έχουν τη δύναμη να υπαγορεύουν πολιτική. Και από την κρίση, αυτές οι δυνάμεις βγαίνουν κερδισμένες. Μήπως η Αριστερά πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται; Ή ισχύει η παλιά ρήση ενός έμπειρου πολιτικού που υποστήριζε: «Επειδή η Αριστερά δεν μπορεί να σκεφτεί, γι' αυτό συσκέπτεται».
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire